18+

18+ Pleegkind en nu?

Joël woont in een kindertehuis en is 7 jaar als wij voor het eerst kennismaken met hem. Een schattig donker knulletje met een mooie kroeskop en prachtige ogen. We krijgen er een gebruiksaanwijzing bij die er niet om liegt, maar we zijn er van overtuigd dat het ons gaat lukken. De praktijk is echter anders. Joël kan enorm innemend zijn, maar ook zo moeilijk en we merken dat zijn gedrag een enorme impact heeft op ons gezin. We zien ook kleine succesjes en we hebben dit nu eenmaal op ons genomen, dus we laten ons niet zomaar uit het veld slaan. Tot zijn zestiende redden we het met vallen en opstaan, daarna worden de problemen echt groot. Joël wil zelf geen extra hulp en we kunnen geen instantie vinden die met jongeren aan de slag wil die niet gemotiveerd zijn. Hij gaat dagelijks blowen en verzuimt steeds meer zijn school en als hij 18 wordt, stopt ook nog eens de pleegzorgbegeleiding. We zijn wanhopig: hij gebruikt pep, is gameverslaafd, gaat om met verkeerde vrienden en brengt de rest van de tijd op zijn kamer door. Hij steelt en liegt alles bij elkaar. We proberen alles, stellen een ultimatum, verleggen onze grenzen, zijn boos, verdrietig en wanhopig, maar er komt geen oplossing. Het enige advies dat we krijgen is: laat hem los. Wij weten echter dat hij dan in de goot terechtkomt en dit past niet bij ons als pleegouders. Ondanks alles houden we zielsveel van Joël, we hebben deze taak bewust op ons genomen en voelen ons verantwoordelijk voor hem.

Uiteindelijk hebben we hem wel los moeten laten met alle gevolgen van dien. Joël in de goot, de relatie met Joël stuk en het gevoel van volledige mislukking. Helaas is ons verhaal niet uniek. Ik weet dat veel pleegkinderen na hun achttiende juist in de problemen komen. Pleegzorg mag niet stoppen bij 18 jaar. De problematiek is bij veel pleegkinderen zo groot dat dit niet op de schouders van pleegouders kan en mag rusten, De reguliere zorgverlening kan hiervoor niet de juiste invulling geven en mijns inziens zou deze nazorg bij pleegzorg moeten liggen. Ik pleit voor een residentiële voorziening waarin pleegkinderen met problemen (tussen 18 en 23 jaar) de overstap kunnen maken naar een zelfstandig leven.

Marijke van Hoorne
Deze lezersbrief is ook gepubliceerd door de NVP.

 


Tags: ,