Terugkijken aan de keukentafel

De 20-jarige Fa praat regelmatig met zijn pleegmoeder Miriam over de tijd ‘toen hij nog klein was’. Tijdens de afwas, het boodschappen doen of, zoals vandaag, met een kop koffie aan de keukentafel. Ze lachen samen om grappige, leuke en stoute voorvallen, maar ze kijken ook terug op moeilijke momenten in zijn leven. Fa was anderhalf toen hij in het gezin van Miriam en haar man Jos kwam wonen. Op 17-jarige leeftijd ging hij het huis uit en sindsdien komt hij elk weekend thuis, in zijn pleeggezin.

“Ik heb ruim vijftien jaar bij mijn pleegouders en hun twee kinderen gewoond. Mijn pleegbroer woonde vaak een tijdje bij ons, als het niet goed ging met zijn moeder. Ik kwam in een pleeggezin terecht, omdat mijn ouders me niet de zorg konden bieden die ik nodig had. Ik heb weinig herinneringen aan mijn vroege kindertijd. Wel heb ik een vaag beeld van mijn vader die onverwacht met een bestelbusje in de straat van de achterburen kwam. Hij had een fietsje voor me meegenomen dat veel te klein was.”

Vervelende periode
“In mijn jeugd heb ik een korte, vervelende periode met mijn ouders meegemaakt. Die periode heeft mijn leven verpest. Daarom kijk ik met tegenstrijdige gevoelens terug op pleegzorg. Ik ben boos op mijn ouders, maar ik ben blij dat ik in mijn pleeggezin ben opgegroeid. Ook voel ik me verdrietig, omdat ik een jongen ben met een licht verstandelijke beperking. In mijn leven ben ik veel problemen tegengekomen. Ik heb last van woedeaanvallen, nachtmerries en bedplassen. Ik ben achterdochtig en ik heb weinig vertrouwen in mensen. Nog altijd ben ik bang dat mijn pleegouders me ook in de steek laten. In het dagelijks leven voel ik me vaak gediscrimineerd door Marokkanen die ik tegenkom. Zij vinden het stom dat ik eruit zie als een Marokkaan, maar dat ik geen Arabisch kan praten en weinig weet van de islam.”

Kleine momenten
“Ik denk met een goed gevoel terug aan kleine momenten, zoals buiten voetballen met mijn pleegvader, boodschappen doen met mijn pleegmoeder, spelen met de knuffels en kroelen met mijn pleegmoeder. Na het eten doen we met z’n allen de afwas. Ieder heeft een vaste taak. De een ruimt de tafel af, de ander wast af en weer een ander zorgt voor muziek. Afwassen moet wel leuk blijven. Zingen en dansen met een afdroogdoek, daar worden we blij van. Ik heb ook goede herinneringen aan de vakanties met mijn pleegfamilie en de bezoeken van mijn neven en nichten.

Fotoboeken
Ik heb geen contact meer met mijn ouders, maar ik krijg veel warmte en liefde in mijn pleeggezin. Dat vertel ik mijn pleegouders regelmatig. Ik praat met hen ook over de moeilijke tijd die ik met mijn ouders heb doorgebracht. Ik vind het verdrietig dat ik geen babyfoto’s heb. Dat doet nog steeds pijn. Gelukkig heb ik wel fotoboeken en plakboeken van de tijd dat ik in mijn pleeggezin woonde.”


Tags: , ,