Hondenspiegel

“Ga je een column schrijven over ons? Dat wil ik niet hoor! Ik wil niet dat mensen me gaan herkennen of zo. Wat schrijf je dan bijvoorbeeld?”, aldus in één adem de reactie van puberpleegdochter Anouk. Nee, natuurlijk niet haar echte naam, stel je voor. De naam Anouk kan er volgens haar mee door, omdat deze verbonden is met haar eigen moeder. Ik vertel mijn idee voor de eerste column.

Anouk vindt het moeilijk om op tijd aan te geven of ze iets wel of juist niet wil. Vaak klopt haar timing niet of ze is bang dat ze “nee” te horen krijgt. Ze legt dan meteen schreeuwend en scheldend haar wens als eis op tafel. Dat is soms moeilijk voor onze hond. Als jonge, dolenthousiaste Springer Spaniel wil ze het haar baasje steeds naar de zin te maken. De hond snapt niets van het geschreeuw en gescheld en reageert erop door te blaffen en op te springen. Ze heeft de irritante gewoonte om Anouk tijdens zo’n boze bui overal achterna te lopen. Anouk kan de kamer niet meer uit zonder dat de hond achter haar aan wandelt.
Dit betekent opnieuw veel gescheld en gevloek, maar nu richting hond. Soms gloort er hoop aan de communicatiehorizon en gebruikt Anouk één van onze adviezen: “Bedenk wat je wilt en geef een duidelijk commando dat de hond kent.” We zien meteen het resultaat. Anouk zegt vol aandacht: “Zit en blijf!” Met onverschillige trots loopt ze zonder hond de kamer uit.

“Hé, maar dat klopt”, zegt Anouk na het horen van dit idee. “Soms kan ik echt alleen iets zeggen als ik erbij schreeuw of scheld.”


Tags: ,