Een spannende dag voor Leon

We hebben gisteren met onze pleegzoon (5 jaar) zijn ouders ontmoet. De voogd had hen opgehaald, zodat we zeker wisten dat ze er zouden zijn. De vorige afspraak waren ze namelijk niet na gekomen. Pas kort voordat we zouden vertrekken, vertelden we Leon wat we gingen doen. We hebben samen uitgezocht wat hij aan zou trekken en we hebben cakejes en versiering ingepakt om te trakteren en een mooie tekening. Onze zoon (7 jaar) ging ook mee en met z’n vieren stapten we in de auto. Leon was erg zenuwachtig en druk. Halverwege riep hij: “Ik moet spugen!” Hup, de auto uit met een kokhalzende Leon. Er kwam niets, maar het gaf wel aan hoe spannend hij het vond. Ik ben bij de jongens achterin gaan zitten en leidde hem af. Dat hielp.

Bij Bureau Jeugdzorg aangekomen liep Leon stoer de kamer in. Het eerste wat hij zei was: “Wat zijn jullie anders! Zo klein!” Hij wou geen hand of knuffel geven. Het leek erop dat hij wat boosheid voelde. Hij vertelde een paar keer dat hij nu geen eigen gebakken cake bij zich had en de vorige keer wel. Gelukkig konden we het ijs wat breken door de kleine cakejes uit de tas te halen en hem die samen met onze zoon te laten versieren. Leon maakte voor zijn ouders mooie cakejes met vooral veel slagroom en extra veel smarties. Hij wilde ze nog niet zelf geven, maar het begin van het contact was er.

Moeder vertelde aan Leon dat ze het moeilijk vinden om zich aan afspraken te houden, maar dat ze hem niet vergeten zijn. Ze zei: “Je woont in een gezin met een grote broer en een lieve papa en mama. Het is goed dat je daar woont, wij kunnen niet goed voor jou zorgen.” Dat heeft ze meerdere keren herhaald. Op het laatst zei onze pleegzoon: “Dat geeft niks hoor, het is niet erg.”

Moeder heeft ons verteld hoe Leon vroeger was. Hij was altijd al een heel druk jongetje dat vaak viel. We weten nu het verhaal achter het litteken boven z’n neus: een val van de bank door springen en wild doen en op de punt van de tafel terechtkomen. Ja, zo kennen wij Leon ook. Leon wou zelf nog een foto maken, van moeder en mij. Dat vond ik bijzonder. Vanmorgen bekeken we samen de foto’s. Er zijn twee foto’s die onze pleegzoon het mooist vindt: die van iedereen samen en die van moeder en mij. Bij het weggaan vroeg hij op de gang of zijn moeder van knuffelen hield. Hij ging terug en ze kregen allebei een dikke knuffel!

Leon is vandaag vrij. Hij heeft vannacht prima geslapen. Hij is wel erg uitdagend: een grote mond en op zoek naar de grens. Ik benoem dat we snappen dat het gisteren een spannende dag was, maar dat er hier in huis niks veranderd is. Hij ligt nu op de bank, is wat rillerig en moe. De spanning komt eruit. Dat is goed.

Wij hebben het als mooi ervaren om dit met ons gezin te mogen doen: een positieve herinnering voor de toekomst!


Tags: ,