10 jaar later

Wat is nu de samenstelling van jullie gezin?
Ciska: “Sanne (21 jaar) woont nog bij ons, Nelleke (22 jaar) woont sinds een maand samen met haar vriend, hier vlakbij en Willeke (18 jaar) woont op kamers en komt alle weekends naar huis. Crisisopvang/kortverblijf doen we nu niet meer.”

Als jullie nu terugkijken op jullie loopbaan als pleegouders, welke gedachten komen er dan bij jullie op?
Bart: “We zijn heel erg blij dat Sanne en Nelleke hun opleiding voltooid hebben en nu gelukkig zijn in een baan en het over het algemeen prima naar hun zin hebben. Willeke komt er ook wel, al duurt dat nog even.” Ciska: “Ze zijn of komen alle drie nog thuis, dat is toch geweldig? We hebben trouwens in al die jaren wel gemerkt hoe belastend hun ‘rugzakje’ is. Bij onze start met pleegzorg verwachtten wij dat niet in die mate.”

Waar hebben jullie vooral steun bij nodig gehad?
Bart: “Met de kennis van nu, zoals dat tegenwoordig gezegd wordt, weten we dat sommige dingen anders hadden gemoeten, maar achteraf ben je altijd wijzer. Toen heeft iedereen gedacht dat hij het goed deed. We weten wel heel zeker dat het onmenselijk is dat pleegzorg stopt als het kind 18 jaar is. Het kind heeft dan echt nog een gezin nodig of in ieder geval een plek waar het altijd op terug kan vallen.”

Hoe is het gegaan in jullie omgeving en met jullie familie wat de pleegkinderen betreft?
Ciska: “Daar is in de afgelopen tien jaar niets aan veranderd. Ik denk dat de meeste mensen uit onze omgeving en familie er niet meer bij stilstaan dat onze dochters pleegkinderen zijn. Ik hoor zelfs weleens dat Nelleke op mij lijkt, vooral in haar doen en laten! Andersom is het ook zo: de kinderen beschouwen onze familie helemaal als hun familie.”

Heeft de begeleiding van jullie gezin voldaan aan jullie behoefte?
Ciska: “Je merkt dat er in de begeleiding ook veel veranderd is in de 21 jaar dat wij pleegzorg doen. Tien jaar geleden stond er in het portret dat we nogal eens teleurgesteld waren in het inlevingsvermogen. Dat is nu al heel lang niet meer voorgekomen. Willeke heeft verlengde pleegzorg en daar hebben we heel goede ondersteuning aan!”

Is er nog contact met de ouders en familieleden van de kinderen?
Bart: “Nelleke onderhoudt nu zelf het contact met haar ouders, grootouders en zusjes en wij spreken hen ook nog weleens. Sanne en wij hebben contact met haar ouders, maar wel minder frequent dan vroeger.” Ciska: “Met Willeke ga ik in vakanties weleens naar haar moeder en ze heeft facebookcontact met haar zusjes. Ze vinden het trouwens niet alleen maar leuk dat ze hun eigen familie kennen, het is ook weleens knap moeilijk.”

Kom je nu nog praktische problemen tegen doordat jullie pleeggezin zijn?
Ciska: “Nee, dat niet. We hebben zelfs wel een paar keer ervaren dat we gemakkelijker aan hulp kwamen doordat het om een pleegkind ging. Bijvoorbeeld kortere lijntjes naar de GGZ en naar kamerbegeleiding.”

Zijn er nu nog momenten waarop jullie denken:ik had er nooit aan moeten beginnen?
Bart en Ciska tegelijk: “Nee, natuurlijk niet! We zijn zo met elkaar vergroeid dat zo’n gedachte niet eens bij je op zou komen…”

Kunnen jullie een pleegzorgmoment noemen waar jullie met warmte aan terug denken?
Bart: “Het mooie is dat we merken dat de moeilijke en verdrietige dingen die we met elkaar hebben beleefd en de fouten die we hebben gemaakt, aan het verbleken zijn. De leuke herinneringen overheersen. We horen de kinderen ook weleens tegen een vriend of vriendin dingen van vroeger vertellen die ze leuk of mooi gevonden hebben en dat maakt me blij.”
Ciska: “Laatst vertelde Sanne over een vriendin die in moeilijkheden zit. Ze zei: “Zij heeft gelukkig ook heel lieve ouders die haar met alles helpen. Het zijn eigenlijk net zulke mensen als jullie.” Ze voelen zich nu ook geen pleegkind meer en laten dat het liefst achter zich.”

 


Tags: ,