Pleeggrootouders

Er zijn van die dagen dat alles fout gaat. Vandaag is zo’n dag. Mijn afspraak aan het begin van de morgen heeft veel langer geduurd dan ik had ingepland. In de wetenschap dat ik te laat ga komen, rijd ik een file in. Buiten schijnt de zon en in mijn autootje zonder airco loopt de temperatuur aardig op. Eigenlijk moet ik het komende bezoek kort houden, anders krijg ik het verslag vanmiddag niet af.

Verhit kom ik aan bij de oma van Sander en Dennis. “Gaat het een beetje?” is haar eerste vraag. Blijkbaar is het mij aan te zien. “Ga eerst maar even rustig zitten.” Samen kletsen we over het weer, mijn volle agenda van die dag en over haar kleinkinderen. Na een half uurtje voel ik me weer beter, maar ik kom natuurlijk om te praten over hoe het gaat met de twee heren bij haar in huis. “Ach jongen, het gaat niet altijd goed, maar dat is volgende week heus niet anders. Laten we er dan gewoon nog eens rustig over doorpraten. Als het echt niet gaat, dan bel ik je wel.” Daarmee is het gesprek ten einde en zo heb ik zelfs nog tijd voor mijn verslaglegging.

Ik vind dat iedere pleegzorgwerker verplicht een paar grootouders moet begeleiden. Mensen die door hun levenservaring in staat zijn om de waanzin van alledag even te laten voor wat het is en die weten dat het uiteindelijk wel goed komt. Dat is goed voor pleegkinderen, maar ook voor hun begeleider.

Lang leve de opa’s en oma’s!


Tags: ,