Hoe viert u kerst?

Voor pleeggezinnen is het soms een heel gepuzzel hoe, waar en met wie ze de feestdagen doorbrengen. Kerstmis kan voor pleegouders, ouders en (pleeg) kinderen verwarrend en confronterend zijn, omdat het volgens iedereen een echt familiefeest zou moeten zijn.

Papadag
Onze pleegkinderen gaan al jaren de ene kerstdag naar hun moeder en de andere kerstdag zijn ze bij ons. Hun vader zien ze ook in de kerstvakantie, maar nooit met Kerstmis. Tot vorig jaar. De papadag viel precies op een kerstdag. Hun moeder vond het prima dat ze een keer niet bij haar waren, maar bij hun vader. De kinderen hadden er enorm naar uitgekeken: kerst bij papa. Ze hadden grootse plannen voor het eten. Hoe zou de kerstboom van papa eruit zien? Papa vertelde altijd dat hij de kerstdagen niet zo fijn vindt. Meestal viert hij kerst alleen. Papa zet ook nooit een kerstboom neer, maar dit jaar zou alles anders zijn. Nu kon papa kerst vieren met zijn familie.

De kinderen hadden mooie kleren uitgezocht en waren opgewonden toen hun vader hen kwam ophalen. Bij terugkomst was hun enthousiasme gematigd. Het was gezellig geweest, maar wel anders. Papa had geen kerstboom en het diner was anders dan verwacht. Papa had vreselijk zijn best gedaan, maar de kinderen vertelden dat een kerstdag niet echt papa zijn dag is.

Ook dit jaar valt de papadag met Kerstmis. De kinderen hebben voorzichtig bij ons geïnformeerd of papa het heel erg zou vinden als we die dag verzetten. Tijdens het bespreken van de bezoekdatums met de ouders zei vader zelf dat de papadag verzet moest worden. Hij heeft het altijd moeilijk met Kerstmis en kan er niet van genieten. Hij wil de kerst van de kinderen niet verpesten, vertelde hij.

Willy de Wit

Hoezo geen plaats?
Kerstmis 2007. We zitten gezellig met onze (pleeg)kinderen, kleinkinderen en oma uit Engeland bij elkaar op eerste kerstdag. ’s Middags krijgen we een telefoontje van NIDOS. Hebben we plaats voor een baby en een peuter? Met kerst ‘nee’ zeggen, dat kan echt niet! Wat bijzonder: twee prachtige, donkere meisjes met veel vlechten en kralen op deze speciale dag. Ons gezin is wel wat gewend. Het maakt niet uit of je voor 16 of 18 mensen kookt, maar waar haal je met kerst zo gauw babyvoeding vandaan? Gelukkig hebben we in al die jaren een netwerk opgebouwd, zodat we snel wat proefzakjes babyvoeding kunnen krijgen van de dorpsverloskundige. Het wordt een bijzondere kerst.

Kerstmis 2010. Op 24 december gaat om 18 uur de telefoon. We zitten net aan tafel. De moeder van twee kinderen uit onze buurt moet plotseling naar het ziekenhuis. Het gezin heeft geen familie in de buurt. Wel vrienden, maar die hebben geen plaats voor de kinderen. Hoezo, geen plaats? Je schuift allemaal wat op en dan is er altijd wel een plekje. De kinderen kennen ons, want onze pleegdochter zit bij de jongste in de klas. Ze gaan met ons mee naar de kindermis. Daarna zitten we gezellig bij elkaar, ondanks het verdriet over hun zieke moeder. Ook het slapen gaat goed. Op eerste kerstdag brunchen we samen en ’s middags haalt hun vader de kinderen weer op. Wij hebben een voldaan gevoel. Kerstmis heeft voor ons altijd een extra dimensie.

Janet en Hans Kersten

Afscheid en begin
Onze pleegzoon kwam op 6 december 2009 in ons gezin. Hij was 13 jaar en kwam vanuit een crisisopvangplaats. Zijn vader was niet in staat om voor hem te zorgen, zijn moeder evenmin. Nadat wij kennis hadden gemaakt, leek het of zijn vader vrede had met de situatie. Hij was heel blij dat zijn zoon een plek gevonden had. Op 21 december stierf vader. De voorafgaande dagen stonden in het teken van waken, halen en brengen. Wij maakten kennis met een familie in nood. De crematie was de 24ste. We namen onze pleegzoon mee naar huis. Hoe troost je een jongen die je nauwelijks kent? Die geen arm of knuffel accepteert? Die nog volkomen ontwricht is? In een tijd waarin het gezin centraal staat?

We hebben op kerstavond gegeten met vrienden. Een ontlading, zo leek het. Toen ze binnenkwamen, was onze pleeg¬zoon heel verbaasd. Waar was Marjan? Hij had de namen van onze twee mannelijke vrienden gehoord als die van een heterostel. We hebben het zo gelaten. Sindsdien heet één van hen Marjan. Onze pleegzoon had die avond ‘buikpijn van het lachen’.

Eerste kerstdag vierden we bij mijn familie. Onze pleegzoon maakte kennis met 19 mensen. Het huis was vol kinderen. Het was onwerkelijk, wij gaven een cadeau, iets te groot voor de gelegenheid. De kerstdagen waren mooi en we zijn dichter tot elkaar gekomen. We hebben samen een bijzondere start gemaakt: een afscheid en een begin.

Xander Noë


Tags: ,