Verjaardag

Afgelopen weekend hebben we de verjaardag van onze pleegdochter Sandra gevierd. Ze werd 17 jaar en is dus bijna volwassen. Haar verjaardag heeft ze altijd al een moeilijk moment gevonden. De vrolijk gekleurde slingers kan ze wel waarderen, evenals de zelfgebakken taart, maar ze houdt niet van een huis vol visite. Ze heeft graag dat alleen de oma’s komen, de moeders van mij en mijn man. Zo is het een klein, intiem feestje waar ze ten volle van kan genieten.

Het was gezellig met de oma’s. Onder het genot van koffie,fris en taart zit Sandra met iedereen te kletsen.
Ze is blij met de cadeaus en de aandacht van de oma’s.Met een lach op haar gezicht kijkt ze om zich heen.
Kort voordat de oma’s arriveerden, was dat wel anders.Ze wilde even met mij praten.
We gingen in de naar taart ruikende keuken zitten en ik luisterde.

Uit het niets kwamen de tranen. Sandra vertelde dat ze de hele dag al aan haar geboorte moest denken.
Ze heeft geen tastbare herinneringen aan haar babytijd. Ze zou zo graag babyfoto’s willen hebben.
Het hoeven geen mooie of leuke kiekjes te zijn. Als zij er maar als baby op staat. Die foto’s zijn er niet en dat weet ze.
De ouders van Sandra hebben haar nooit gefotografeerd. Vanaf haar tweede levensjaar hebben we foto’s genoeg,
maar niets van voor die tijd. Hoe lang zal Sandra die pijn blijven voelen?

Magda


Tags: ,