Tieners in een Trailer Park

Tijdens de internationale pleegzorgconferentie IFCO in Victoria ontmoette ik de goedlachse Agnes (58), een alleenstaande pleegmoeder. Agnes is in Canada geboren en woont met haar pleegkinderen in een caravan in een Trailer Park, vlakbij Victoria. In 1950 emigreerden haar ouders vanuit Nederland naar Canada.

Wat is de samenstelling van uw gezin?
“Ik heb vijf volwassen kinderen, zeven kleinkinderen en een kleinkind op komst. Er woont nu één pleegkind bij me, een 15-jarig meisje. Binnenkort gaat ze terug naar haar ouders. Twee weken geleden is ook een 16-jarige pleegdochter naar haar ouders teruggegaan. Meestal heb ik meisjes in huis, want jongens tonen niet altijd respect voor een alleenstaande vrouw.”

Hoe kwam u ertoe om pleegouder te worden?
“Ik rijd al 25 jaar op de schoolbus. Vijf jaar geleden ontmoette ik een vrouw met een baby die haar tienerkinderen bij de bus afzette. Ik was verbaasd over het leeftijdsverschil van de kinderen. De vrouw vertelde dat ze pleegmoeder was. Dat wilde ik ook graag, maar mijn ex-man wilde het nooit. Inmiddels heb ik dertien tieners in huis gehad. Meestal bleven ze een half jaar, soms wat langer. Ik heb zelf een moeilijke jeugd gehad, maar ben er sterker uitgekomen met hulp van verschillende mensen. Nu wil ik kinderen helpen een goede toekomst op te bouwen.”

Hoe reageerde uw omgeving op het pleegouderschap?
“Mijn oudste dochter woont met haar kinderen in de buurt. Zij helpt me goed en vangt de pleegkinderen soms even op. Ze is getrouwd met een Chinese man. Zijn ouders zijn niet enthousiast over pleegzorg. In China nemen mensen geen kind van een ander in huis. Mijn dochter zit eigenlijk tussen twee culturen in. Verder word ik gerespecteerd in mijn omgeving. Niet veel mensen zorgen 24 uur per dag voor andermans kinderen.”

Hoe ziet uw begeleiding eruit en voorziet die in de behoefte?
“Ieder pleegkind heeft een maatschappelijk werker en ik heb er zelf ook een. Ze werken goed samen en ik kan altijd bellen bij een probleem. Een keer per jaar komt mijn maatschappelijk werker kijken of de caravan schoon is, of er een brandblusser is en een noodplan. Het medicijnkastje moet op slot zijn en de schoonmaakspullen achter slot en grendel. Bij een plaatsing bespreken we samen met de kinderen de huisregels en onze verwachtingen.”

Waar hebt u steun bij nodig, waar bent u onzeker over?
“Ik vind niet veel dingen moeilijk, want ik heb zelf vijf kinderen grootgebracht. Het 16-jarige meisje dat twee weken geleden vertrokken is, vroeg wel heel veel aandacht. Alles draaide om haar en dat vond ik zeer vermoeiend.”

Hoe ziet het contact met ouders en familieleden eruit?
“De meeste kinderen gaan terug naar hun familie, daarom vind ik het belangrijk om goed contact met de ouders te hebben. Soms krijg ik met vreemde mensen te maken, maar daar kan ik prima mee omgaan. Ouders voelen bijna altijd liefde voor hun kinderen. Ik geef hun altijd complimenten als ze iets leuks voor de kinderen doen. De maatschappelijk werkers zijn huiverig voor contacten tussen ouders en pleegouders. Ze zijn bang voor rechtszaken. Het komt regelmatig voor dat ouders de pleegouders vals beschuldigen van bijvoorbeeld mishandeling. Ik laat me niet bang maken.”

Welke praktische problemen komt u tegen?
“Toen mijn 94-jarige moeder ziek was, wilde ik meteen naar haar toegaan in Vancouver. Ik dacht: hoe moet het nu met de twee meisjes? Gelukkig zijn er altijd andere pleegouders die tijdelijk ruimte hebben. Een ander praktisch probleem is, dat ik geen jonge kinderen kan opvangen vanwege mijn werk op de schoolbus. De kinderen moeten zelf ontbijten en zich klaarmaken voor school. Verder is mijn caravan niet zo groot, maar ik heb er een derde kamer bijgebouwd.”

Hoe gaan jullie kinderen om met de pleegkinderen?
“De meeste kinderen wonen niet in de buurt en zien de pleegkinderen daarom niet vaak. Mijn oudste dochter heeft steeds meer contact met de pleegkinderen. Mijn 31-jarige zoon heeft zelf geen kinderen, maar kan goed met de pleegkinderen overweg.”

Zijn er momenten waarop u denkt: ik had het nooit moeten doen?
“Nee, nooit. Ik zou wel graag jongere kinderen in huis willen, omdat je hun meer kunt leren en beïnvloeden. Tieners zijn vaak al zo beschadigd. Als een van mijn pleegkinderen dronken thuiskomt, gaan we de volgende dag een uur praten. Dan geef ik les over het gevaar van alcohol voor jongeren.”

Beschrijf een ervaring die illustreert: daar doe ik het voor.
“Twee jaar geleden had ik een 15-jarig meisje in huis. Ze wilde een kapperscursus volgen, maar de maatschappelijk werker vond 300 dollar te duur. Toen heb ik de cursus betaald. Het meisje heeft haar opleiding afgemaakt en loopt stage bij een kapsalon. Ik ben zo blij dat het goed met haar gaat. Toen ik jong was, hebben anderen een verschil gemaakt voor mij. Nu kan ik een verschil maken voor deze jongeren.”

 


Tags: ,