Een pakketje baby

Het is woensdagmorgen. Onze eigen kinderen zijn naar school en naar de peuterspeelzaal. Ik ben thuis met pleegkindje Tonio van vijf maanden oud. Hij ligt heerlijk in de wandelwagen te slapen. Wat een rust en stilte. Ik moet denken aan het moment dat Tonio kwam, ook op een woensdag. Hij lag in de maxicosi, nog maar twee weken oud, zonder jas en met een grote ziekenhuisdeken om zich heen gewikkeld. De maxicosi ging mee terug, maar Tonio bleef. Het voelde zo onwerkelijk: een pakketje baby in de lunchpauze bezorgd.

De weken die volgen, zijn druk. We moeten allemaal wennen aan de nieuwkomer en gezamenlijk een ritme vinden. Baby Tonio blijkt een zoet, tevreden ventje en het is dus niet moeilijk om hem echt binnen het gezin op te nemen. Het wennen aan mijn gevoelens rondom pleegzorg neemt meer tijd in beslag. Thuis moet ik wennen aan mijn rol, wanneer ik hem in de donkere nacht in bed een flesje geef. Hij hoort toch bij zijn eigen moeder aan de borst? Buitenshuis moet ik wennen aan de reacties. Ik had me niet gerealiseerd dat mensen met zoveel medelijden in de kinderwagen zouden kijken en woorden als ‘ach’ en ‘zielig’ zouden gebruiken. Ik had ook niet gedacht dat mensen me zouden feliciteren of zouden uitroepen: “Ik wist niet dat je zwanger was.” Steeds krijg ik het gevoel dat ik me moet verantwoorden of moet uitleggen hoe het werkelijk zit.

Het is onwerkelijk om met het kind van een ander te lopen. Het voelt vreemd als mensen, in de veronderstelling dat het mijn kind is, complimentjes maken over zijn mooie gezichtje. Alsof ik met het kind van een ander loop te pronken. Wanneer ik deze gedachte uitspreek naar een andere moeder, zegt zij: “Maar dat mag toch. Jij mag met hem pronken. Hij is het waard en als jij het niet doet dan doet niemand het. Dat voelt hij en hij mag toch weten dat hij welkom is?” De woorden van deze vrouw ontroeren me. Ja, hij is welkom op deze wereld!

 Pleegmoeder Monique


Tags: ,