Een ervaring om nooit te vergeten

Een bezoek aan de rechtbank is vaak een indrukwekkende ervaring. Twee pleegmoeders vertellen over het verloop van een zitting en leggen uit wat de uitspraak van de rechter voor hen heeft betekend.

Pleegmoeder Lisa
“De ouders van Mounir komen uit Marokko. Mounir is in Nederland geboren en kwam op jonge leeftijd in ons Hollandse gezin wonen. Zijn ouders vinden dat dramatisch. Zij zouden graag zelf voor hem zorgen.
Met de spanningen die er tijdens bezoeken waren in mijn achterhoofd, ging ik naar de rechtbank. Ik dacht: Hoe zullen de ouders van Mounir mij begroeten? We keken elkaar aan en gaven elkaar een hand. Wat ik vertelde, begrepen ze niet, maar ze noemden mij hun vriend. De sfeer was redelijk ontspannen. De gezinsvoogd kwam eraan toen we net werden binnengeroepen. Ieder ging op de aangewezen plaats zitten. De ouders van Mounir vroegen bedeesd waar de tolk was. De gezinsvoogd zei dat er geen tolk kwam. De zitting begon. Iedereen mocht spreken van de rechter. Hij vroeg ook aan de ouders van Mounir of ze wat te vertellen hadden. Zij keken ongelukkig om zich heen en haalden hun schouders op. Ze praatten wat Arabisch, wat de rechter niet begreep. Met moeite vertelden ze dat ze het allemaal niet snapten. De rechter besloot dat Mounir in het pleeggezin zou blijven wonen en sloot de zitting.
De grote verliezers waren de ouders van Mounir. Over hun zoon is rechtgesproken. Hij blijft in ons gezin, maar zij hebben er niets van begrepen. Verbijsterd was ik, hoe had dit kunnen gebeuren? Ik wilde graag voor onze pleegzoon Mounir blijven zorgen, maar ik wilde ook dat zijn ouders met respect werden behandeld.”

Pleegmoeder Mathilde
“Meriam was al 13 jaar bij ons. Ze had veel moeite met de wisseling van voogden. Steeds kwam er een ander met haar praten. Als er dan toch een voogd moest zijn, dan maar één van ons. ‘Leuk dan ga ik ook eens naar de rechtbank!’ zag ze als bijkomend voordeel. Meriam vroeg in haar brief naar de rechter om een zitting, want het had ook een papieren kwestie kunnen zijn.
Hoe moeilijk de situatie voor haar was, bleek de ochtend van de zitting: ze ging onder geen voorwaarde mee. Veel geschreeuw en veel verzet van: ‘Ik ga niet mijn bed uit voor zoiets’ tot ‘Je denkt toch niet dat jij iets over mij te zeggen hebt’. Dus ik zat alleen op het bankje bij de rechtbank. Dit tot grote verbazing van de voogd die dacht: ‘Dat wordt een feestje voor haar.’ Ik voelde me ongemakkelijk zonder Meriam. Zou dat niet een teken zijn van mijn pedagogische onmacht en een reden om de voogdij niet toe te wijzen? De rechter snapte de ingewikkelde emoties van Meriam goed en sprak de pleegoudervoogdij uit.
Ik voelde vooral opluchting. Mijn eerste gedachte was: als ze nu wegloopt, mag ik het zelf regelen en hoef ik het niet over te laten aan de inzichten van een onbekende! We zijn nu twee jaar verder en ik ben blij, en Meriam meestal ook, met de rust die de pleegoudervoogdij gegeven heeft.”

 


Tags: , ,