Welkom

“Pleegzorg, wat moeilijk. Je houdt er toch rekening mee dat kinderen weer weggaan!” Dit krijg ik vaak te horen en ook in Mobiel is ‘afscheid’ een terugkerend thema. Toch is pleegzorg vooral welkom heten: je neemt een kind op in je gezin.

“Joëll Levy Cinté, je bent van harte welkom in onze familie. Door jouw komst heb ik ineens een nieuwe rol: pleegoma.” Onze pleegdochter is namelijk bevallen van een zoon. Een prachtig mannetje, met een hele bos zwarte haartjes, een paar felle kijkertjes en het temperament van zijn moeder. Zijn derde naam is Cinté en dat betekent liefde. Je spreekt het uit als Tjinté, wat is afgeleid van het Maleisische woord ‘cinta’. Heel veel liefde wens ik hem toe, vooral van zijn mama en zijn papa. Onze pleegdochter is vastbesloten hem zelf op te voeden en hem de ellende te besparen die zij heeft meegemaakt.

Ik word gevraagd naar mijn ‘omagevoel’. Dat vind ik wel moeilijk, ook omdat er al zoveel oma’s om hem heen zijn. Het bijzondere gevoel dat ik dit van dichtbij mag meemaken en de wetenschap van een nieuwe generatie die voortkomt uit onze pleegdochter, komen wel heel dichtbij dat omagevoel. Trots ben ik ook op haar. Ze heeft het niet gemakkelijk gehad tijdens de bevalling, maar sloeg zich er als een bikkel doorheen. Nu zien we haar als moeder, een rol die haar goed afgaat.

 Als pleegmoeder ben ik extra blij met dit kleine wonder, omdat hij een bijzondere snaar raakt bij onze jongste pleegdochter. Zij is de ‘echte’ tante van Joëll, omdat ze biologisch de zus is van zijn moeder. “Hij is mijn echte neef ”, was haar eerste opmerking toen we terug naar huis reden. De blik in haar ogen als ze hem vasthoudt, betekent zoveel meer dan een welkom. Het betekent een stukje van haarzelf, waar ze zo naar op zoek is. Dus ook namens haar: “Van harte welkom Joëll!”


Tags: ,