Twijfel

Janna zit schreeuwend op de koude vloer in de hal. “Nee, nee, nee!” Ze houdt het bijna tien minuten vol, haar volume variërend. Wat is ze heerlijk aan het peuterpuberen. Heftiger dan onze eigen kinderen dat gedaan hebben. Tja, aard van het beestje. Misschien speelt dat hoofdstukje ‘pleeg’ ook wel mee. Of niet? Is dit normaal peutergedrag? Ik stel dergelijke vragen voortdurend. Niet om meteen het antwoord te verwachten. De twijfel is een wezenlijk onderdeel van het pleegouderschap.

Vanochtend sloeg Janna me. Ze duwde me weg, duwde zichzelf van me af en knalde daardoor met haar hoofd op diezelfde koude, harde vloer. Ze liet zich troosten. Nam afstand, zocht toenadering, nam afstand, zocht toenadering, nam afstand, zocht toenadering. Is dit normaal gedrag of is het toch hechtingsproblematiek? En dan nog. Als ik het antwoord heb, wat doe ik ermee? Erin geloven en handelen? Of houd ik ook dat antwoord weer continu tegen het licht van de dagelijkse werkelijkheid? Het blijft twijfelen met Janna. Eigenlijk is het net zo als met onze eigen kinderen: een grote ontdekkingstocht.

Gelukkig zijn er ook zekerheden. Zo weet ik bijvoorbeeld zeker dat ik alles wat ik doe met de zuiverste bedoelingen doe. Haar toelachen en vermanen, laten lopen en stevig vasthouden, knuffelen en negeren, strak houden en door de vingers zien. Dat het goed is, wat ik ook doe. Ik heb het volste vertrouwen in haar, zeker weten!


Tags: ,