Paardrijden

Sinds kort zit onze 12-jarige pleegdochter op paardrijden. Ze houdt al jaren van turnen en paardrijden. Turnen kost al veel tijd en daarom was ook nog paardrijden erbij niet handig. Dat veranderde toen vlakbij ons huis een mevrouw op een boerderij paardrijles ging geven. De hele woensdagmiddag is onze pleegdochter er zoet. Paarden borstelen, stal uitmesten, eten geven en natuurlijk de rijlessen. Elke dag luisteren we naar haar enthousiaste verhalen. Mijn man en ik zijn blij dat ze deze droom toch kan verwezenlijken. Ze zou alleen zo graag willen dat haar moeder een keer naar het paardrijden komt kijken. Dat zou ze al een paar keer doen, maar mama belt steeds op het laatste moment af.

Wat was de teleurstelling groot toen onze pleegdochter van een paard viel. Ze was zo trots op alles wat goed ging, dat ze met een val geen rekening had gehouden. Haar cap was gescheurd, ze had een blauwe plek en was erg geschrokken. De dagen erna is ze verdacht stil over het onderwerp paardrijden, tot haar broer erover begint. “Gelukkig heeft mama niet gezien dat jij van je paard bent gevallen.” Onze pleegdochter reageert meteen: “Dat is zeker gelukkig voor mama. Zij is zo snel overstuur. Dan was ze vast gaan huilen en roepen daar op die

boerderij.” Dat had onze pleegdochter niet willen

meemaken. “Nee, gelukkig lijk ik in dat stukje niet op mama.

Ik ga woensdagmiddag gewoon weer op dat paard en zal hem vertellen dat hij mij niet klein krijgt, hoor.”

Julia


Tags: ,