Opa en oma gaan goed met hun tijd mee

 

Bas (68) en Jorien (65) zorgen al jaren voor hun drie kleinkinderen. Janneke (20), Jan (17) en Patricia (13) zijn de kinderen van hun overleden dochter. Ze hebben ook nog twee uitwonende dochters die beiden een partner en twee kinderen hebben.

Wat is de samenstelling van uw gezin?
Bas: “Ik was vroeger stratenmaker en ben nu druk met de tuin en de hond. Jorien is huisvrouw en besteedt veel tijd aan de zorg voor de kinderen. Ze maakt het graag gezellig in huis. Janneke volgt de MBO opleiding verzorging en is stagiaire in een bejaardenhuis. Jan werkt vier dagen per week in de bouw en gaat ook nog een dag per week naar school. Hij houdt van voetbal en brommer rijden en werkt als vakkenvuller bij de supermarkt. Patricia volgt het VMBO LWOO. Ze doet de schakelklas en gaat met plezier naar school. In haar vrije tijd is ze thuis of in het nabij¬gelegen dierenasiel. Daar wandelt ze met de honden en helpt met allerlei klusjes.”

Hoe kwam u ertoe om pleegouder te worden?
Jorien: “Onze dochter is in 2002 overleden. Al snel bleek dat de vader van onze kleinkinderen de verzorging niet aan kon en niet op zich wilde nemen. Hij had ook de steun van zijn nieuwe partner niet. Op dat moment sta je voor een voldongen feit. We besloten direct dat we voor alle drie de kinderen wilden zorgen en hebben hen in huis genomen.”

Hoe reageerde uw omgeving en familie op het pleegouderschap?
Jorien: “De omgeving was best geschokt door wat er gebeurde. Men toonde ook wel begrip en respect voor ons besluit. Onze familie was van het begin af aan positief.”

Hoe ziet uw begeleiding eruit en voorziet die in de behoefte?
Bas en Jorien geven aan dat het prettig is om gewoon eens samen te overleggen en je hart te luchten. Bas: “Onze begeleider sluit altijd wel bij die behoefte aan.”
Pleegzoon Jan komt binnenlopen en geeft als commentaar: “Ja en anders komt de koffie ook niet op.” Jorien: “Eigenlijk gaat het allemaal heel goed. Onze begeleider vraagt wel vaak of we nog aan de dingen toekomen die bij onze leeftijd horen. Ook stimuleert hij ons om er eens samen op uit te gaan. Soms is dat best leuk, maar eigenlijk zijn we het liefst gewoon lekker met zijn allen thuis.”

Waar hebt u steun bij nodig, waar bent u onzeker over?
Jorien: “We nemen het leven zoals het komt. Het is wel eens prettig om hulp te krijgen bij het invullen van papieren, bijvoorbeeld voor school. Soms zijn we onzeker over het verschil in de benadering van de kinderen. We hebben vier kleinkinderen voor wie we echt opa en oma zijn en drie kleinkinderen voor wie we ook nog opvoeder zijn. Dat is soms even schakelen.”

Hoe ziet het contact met ouders en familieleden eruit?
Bas: “Na allerlei pogingen, onder andere via de gezinsvoogd en de moeder van vader, is het contact gestopt. Vader wil niks en ziet de kinderen een enkele keer in de stad. Als hij alleen is, knikt hij vriendelijk en soms vraagt hij: ‘Alles goed?’ Als hij met zijn partner is, loopt hij als het ware dwars door zijn kinderen heen. Die willen nu alle drie geen contact meer met hem.”

Welke praktische problemen komt u tegen?
Jorien: “We waren druk bezig met de verhuizing naar een flat. Toen moesten we toch weer groter gaan wonen. Sommige contacten met vrienden worden minder. De meeste leeftijdsgenoten hebben de tijd aan zichzelf en kunnen die invullen zoals ze willen. Wij zijn met de kinderen wat meer gebonden en zitten in een andere levensfase. We proberen wel alle verjaardagen bij te houden. Geleidelijk aan kunnen we ook weer meer weg. We voelen de zorg en drukte ook wel. Daarom is onze behoefte om op stap te gaan wat minder.”

Hoe gaan jullie kinderen om met de pleegkinderen?
Jorien: “Als met neefje en nichtjes, wat ze natuurlijk ook zijn. Ze horen er alle drie helemaal bij. Janneke past regelmatig even op. De andere kleinkinderen weten eigenlijk niet beter.”

Zijn er momenten waarop u denkt: we hadden het nooit moeten doen?”
Bas: “Nee, dat hebben we nooit gedacht.”

Beschrijf een ervaring die illustreert: daar doe ik het voor.
Bas en Jorien kunnen zo niet iets concreets noemen. Jorien: “Het is het geheel: de liefde die je terugkrijgt, de gezelligheid en het respect. Ook het feit dat we weer allemaal een weekje met elkaar op vakantie gaan en het plezier dat we dan hebben.” De kinderen sluiten even aan en vertellen dat ze het prima naar hun zin hebben. Ze hebben zeker niet het gevoel dat opa en oma strenger zijn dan de ouders van vrienden of vriendinnen. “Ze gaan goed met hun tijd mee”, aldus de twee oudsten.


Tags: ,