Een onzekere toekomst

Hans en Eva zijn al jaren pleegouders van drie jongens, nu tussen 15 en 20 jaar. De jongens hebben alle drie een stoornis in het autistisch spectrum. Het is een druk, soms ingewikkeld huishouden, waar altijd veel te beleven valt. De pleegouders moeten voortdurend de structuur in het gezin bewaken om het voor de jongens en henzelf overzichtelijk te houden. De afgelopen drie jaar werd duidelijk dat Hans een langzaam progressieve spierziekte heeft, onduidelijk is welke. Zijn spierkracht neemt geleidelijk af en het is onzeker hoe de toekomst eruit ziet.

Voor de jongens is het moeilijk om te begrijpen wat er precies aan de hand is. Hans: “Vanwege hun stoornis zijn dingen nooit vanzelfsprekend. Ook vinden ze het lastig om zich te verplaatsen in andermans gevoelens. “We moeten alles uitleggen, omdat ze ‘het plaatje niet kunnen lezen’.” Het is een hele klus voor Hans en Eva om hun emoties steeds te duiden. Hun hoofd staat daar niet altijd naar, omdat het zo vol zit. Hans is veranderd van een actieve man met een leuke baan in een man die steeds meer hulp nodig heeft. Daardoor zit hij soms in de put. Voor de jongens is dat on-begrijpelijk. “Wij doen toch gewoon net als anders?” reageren ze dan.

Piekeren
In het gezin verschuiven de taken langzaamaan. Vroeger bracht Hans de nodige duidelijkheid, tegenwoordig doet Eva dat. Hans: “Ik laat steeds meer dingen aan Eva over. Dat vind ik nog altijd moeilijk.” De jongens voelen feilloos aan dat de structuur in het gezin wat losser is, doordat hun pleegouders veel piekeren. Ze duiken ogenblikkelijk in de gaten om te zien of ze er voordeel uit kunnen halen. “De jongens kunnen niet anders”, zegt Eva. “Toch willen we hun leren dat het goed is om iets voor een ander te doen. Dat hoort bij het leven met elkaar in een gezin, in een huis.”

Waardering
Voor Hans is de wereld enorm veranderd. Hij is afhankelijk van een rollator, een rolstoel en een scootmobiel. De tijd dat hij actief in het gezin meedraait, is minder geworden. Hij is nooit zeker van de energie die hij heeft. Een goede dag betekent lang niet altijd dat de dagen erna ook goed zijn. Voor de jongens is het niet vanzelfsprekend dat zij taken overnemen. Hun pleegouders moeten daar om vragen, want ze zien zelf niet wat nodig is. Vroeger wist hun pleegvader voor ieder probleem een oplossing en kon hij alles repareren. Nu lukt dat niet meer. Hij kan alleen adviezen geven. Zelfs zijn flesje bier krijgt hij niet zelf open. Gelukkig kan hij even later wel gezellig met zijn jongens kletsen. Voor Hans en Eva is het een moeilijke en verdrietige periode. Verrassend genoeg lijkt er ook langzaam iets te ‘landen’. Hans verwoordt het als volgt: “We worden als het ware door onze omgeving en ons geloof gedragen om samen verder te gaan. Ondanks hun emotionele beperkingen laten de jongens blijken dat ze ons belangrijk vinden en voor ons willen gaan. Ze waarderen hun thuis en ieders rol in het gezin. Dat geeft ons weer energie.”


Tags: , ,