Een Hindoestaanse crematie

Jaren geleden was de aanstaande zomervakantie voor ons de reden om een mobieltje aan te schaffen. Het ging slecht met de moeder van onze twee pleegkinderen en we moesten toch bereikbaar zijn. Toen de tweeling naar de middelbare school ging, belandde hun moeder in het ziekenhuis. Aanvankelijk dacht men aan verwaarloosde TBC, maar het bleek uitgezaaide longkanker te zijn, waarschijnlijk veroorzaakt door chronisch drugsgebruik.

Het voordeel van moeder in het ziekenhuis was, dat ze vindbaar en bereikbaar was. De kinderen zijn heel regelmatig op bezoek geweest tot de diagnose helder was en ze naar huis werd gestuurd. Ze ging terug naar haar vriend en kreeg vrijwel geen zorg. Dit was een omgeving die al jaren als ongeschikt voor de kinderen werd beschouwd, ook door hun moeder. Via via kwam het bericht dat het echt slecht ging en het klonk zo alarmerend dat ik de voogd heb gebeld.
Zij ging de volgende dag kijken en schrok zo dat ze meteen een bezoek voor de kinderen regelde. De vriend had wat opgeruimd en er lagen geen rondslingerende spuiten, wel zilverpapier. Moeder was bij kennis en de kinderen hebben afscheid kunnen nemen. Diezelfde avond is ze overleden.

Rituelen
De familie, die al jaren geen contact had met moeder, regelde een echte Hindoestaanse crematie. De vriend van moeder was niet welkom, wij als pleegouders en de voogd wel.
Er waren allerlei rituelen, waar we totaal geen grip op hadden. Gelukkig mochten we alles vragen, wat ik als pleegmoeder ook uitgebreid heb gedaan. Dit in een poging om het voor de kinderen begrijpelijk te houden. De afspraak was, dat de kinderen niets hoefden te doen wat ze niet wilden. Ik vroeg dus steeds of ze dit stukje ook mee wilden doen. De kinderen horen de hoofdrol te hebben in de crematieceremonie van een moeder. Achteraf hebben ze nachtmerries gehad van het laatste stuk van de crematie: het in het vuur schuiven van de kist. Dat was ook precies het enige stukje waar wij als pleegouders niet bij mochten zijn. Na afloop van de crematie werd bij een tante thuis nog een ceremonie gehouden voor iets wat we begrepen als de zielenrust. De kinderen hadden zich ondertussen gedoucht en hun witte kleding gewisseld.
Daarna was er weer een ceremonie met een vuurtje en gebeden. Na afloop hebben we uitgebreid gegeten en werd het zelfs nog gezellig.

Voogdij
Juridisch lag de voogdij al jaren bij Bureau Jeugdzorg, dus dat veranderde niet. Dit betekende echter ook dat Jeugdzorg bepaalde dat er geen bewijs van erfrecht aangevraagd werd, omdat het onvoldoende opleverde. Moeder was 400 euro rijk toen ze overleed. De uitkering was net gestort. Voor de kinderen was dit een heel bedrag, maar Bureau Jeugdzorg gaf er geen geld aan uit. Wij zijn heel blij dat we regelmatig foto’s van moeder hebben gemaakt, vermoedend dat ze niet oud zou worden. Die hebben de kinderen in elk geval nog wel.
Nu eten we elk jaar op moeders verjaardag moorkoppen, want daar hield ze zo van.


Tags: , ,