Compliment

Als je pleegouder wordt, weet je niet precies waar je aan begint. Het is voor alle partijen wennen aan een nieuwe situatie. Het is in ieder geval veel geven en niet teveel terugverwachten.

Je zult je werk maar opgezegd hebben om aan pleegzorg te gaan doen. Je mist eigenlijk wel die leuke collega’s, dat aardige salaris en die waarderende opmerkingen van je chef. En een begripvol telefoontje van je baas als je ziek bent, doet altijd goed: ‘Blijf maar een paar dagen thuis en rust maar eens goed uit’. Pleegmoeders kunnen niet ziek zijn en er ook niet even een paar dagen tussenuit gaan om bij te komen en ze kunnen zeker niet overspannen worden.

Natuurlijk, je kiest er zelf voor, je doet het uit idealisme. Je krijgt er vaak wat voor terug, maar als je al die energie optelt die je er telkens weer instopt, dan is de waardering wel mager!

Waarderingsgesprek

Hoe waardevol zou het zijn als ieder pleeggezin jaarlijks een motiverend en waarderend gesprek zou hebben, namens ‘de samenleving’. Een gesprek waarin gehuild en gelachen kan worden, maar waarin vooral wordt mee-geleefd en gewaardeerd. Een gesprek waar je energie uit haalt om er weer een jaar tegenaan te gaan. Noem het een ‘waarderingsgesprek’, desnoods met een kleine attentie erbij. Pleegouders zijn ook maar gewone mensen, die hun energie ergens vandaan moeten halen. Misschien moet dat waarderingsgesprek wel door een wethouder gevoerd worden of door een medewerker van het Centrum voor Jeugd en Gezin of door de burgemeester!

Twee jaar geleden werd ons gezin met heel veel andere ‘maatschappelijke’ middenvelders een middagje uitgenodigd bij premier Balkenende op het Catshuis. Het werd georganiseerd in het kader van ‘ontmoetingen met de samenleving’. We ontmoetten daar een premier die een hele middag voor ons uit trok en zijn grote waardering uitsprak voor allerlei mensen. Voor de agent, de tramconducteur, de reclasseringsmedewerker, de leraar en de pleegouder. Een inspirerende middag waar we een echte kick van kregen.

Met al die duizenden pleegouders zit de overheid voor een dubbeltje op de eerste rang. Het begrotingstekort zou vele malen groter zijn als deze ouders er niet waren en de kinderen allemaal in dure tehuizen moesten worden opgevangen of aan de rand van de samenleving terecht zouden komen. Er gebeurt al het een en ander voor pleegouders. Kijk naar de kerstpakketten namens pleegzorg en gratis dagjes uit, gesponsord door ideële fondsen. Dat blijven echter uiteindelijk non-verbale waarderingen. Soms moet het gewoon even gezegd worden, als tegenwicht van al die andere woorden die ook gezegd zijn en die pijn deden. Vooral ook in plaats van de woorden die niet gezegd werden.

Ik pleit voor een jaarlijkse waarderingsbijeenkomst, in welke vorm dan ook. Misschien is een klein waarderingsgesprek al genoeg, zoals je dat ook op je werk krijgt, zelfs al werk je maar twee dagen per week. Pleegouder zijn spreekt niet vanzelf en is meer dan een baan: het is zeven dagen per week vierentwintig uur.

Pleegouders zijn net normale mensen, die soms gewoon een opkikkertje nodig hebben. Samenleving, geef hun een compliment. Dat verdienen ze!

Bert Wiltink

 


Tags: ,