Peuterspeelzaal

Een keer in de week breng ik mijn zoon naar de peuterspeelzaal. Als hij gaat spelen, drink ik altijd nog een kopje koffie mee. Dat is goed voor mijn zoon, want die ziet dat ik niet meteen wegga. Dat is ook goed voor mij, omdat het een eerste pauzemoment is in de ochtend.

Vandaag is er enige onrust. Eén van de leidsters heeft gebeld dat ze niet komt. Ze is geveld door de griep. Een vervangster is onderweg en de vraag is of er iemand een uurtje kan blijven voor het toezicht. Dat geeft de nodige gespreksstof. Het is toch niet niks om op zo’n hele groep met peuters te letten. Uiteindelijk zijn er een aantal moeders die wel willen blijven. Daar wordt er één uit verkozen.

De moeder naast mij kijkt me glimlachend aan: “Daar zullen we jou als vader maar niet mee lastigvallen, hè?” ‘Image is everything’, blijkt maar weer. Als ik als hulpverlener ergens kom, denken mensen juist dat ik veel van kinderen af weet. Ook heb ik op stages de nodige uren peuterspeelzaalwerk gedraaid, maar als vader val ik blijkbaar in de categorie mensen die niet zo goed overweg kunnen met peuters.

Goed, hier aan tafel weet niemand wat voor werk ik doe. Eigenlijk komt het ook wel goed uit. Ik heb afgesproken om nog even bij een vriend langs te gaan. Dus glimlach ik vriendelijk terug en neem nog een slokje van mijn koffie. <

Bram is ambulant begeleider bij een in stelling voor pleegzorg. Hier begeleidt hij ouders en pleegouders. Voor Mobiel doet Bram verslag van zijn ervaringen in pleegzorg.


Tags: ,