Een leeg bed

Saskia, onze pleegdochter, is weg. Haar bed is leeg. De lastige en soms moeilijk te begrijpen strijd is ge­streden. Het hebben van ouders en pleegouders heeft ons allen de das om gedaan. Moe en beteuterd zitten we aan tafel met onze niet uitgesproken gedachten. We liepen vaak op onze tenen om de broze sfeer niet te laten breken. We weten dat we ons best hebben gedaan.

Met alle liefde en plezier hebben we haar toekomstige kamer geverfd en gepoetst. Maagdelijk witte muren en brandschone ramen. Een schoon en nieuw begin voor Saskia. Alle problemen wil ze achter zich laten.

Wij voelen ons leeg, ontmanteld, kaal geplukt. Woede ligt op de loer, evenals teleurstelling en onmacht. We zijn ineens pleegouder af, terwijl we in ons hart nog volop pleegouder zijn. Ik probeer het te begrijpen. Woorden willen niet komen, beelden wel. In gedachten zie ik ons samen staan kijken naar de schapen. We zien de schapen zij aan zij staan. Als vanzelf gaat mijn penseel zijn eigen gang. Er ontstaat een schaap op het doek en … de woede verdwijnt, de berusting verschijnt, evenals het tweede schaap. De schapen staan gebroederlijk naast elkaar. Ze staren dromerig in de verte, naar een goede toekomst samen. <

 


Tags: ,