Adoptie en pleegzorg in één gezin

Wie kunnen beter vertellen over de overeenkomsten en verschillen tussen pleegzorg en adoptie dan Marijn en Linda? Zij hebben bijna zes jaar een adoptiedochter uit China en sinds ruim een half jaar ook een pleegdochter.

“Melissa is aan het begin van de zomervakantie bij ons gekomen. Een prima tijdstip, omdat Dina dan ook zes weken thuis zou zijn”, vertelt Marijn. Dina is acht en Melissa ruim drie jaar. Melissa woonde in een ander pleeggezin voordat ze bij Marijn en Linda kwam. Er was een gewenningsperiode voor de overstap naar hun gezin.

Bezoek
Melissa’s moeder komt elke maand op bezoek, soms samen met oma. Melissa vindt het leuk als haar moeder komt en neemt, zo klein als ze is, de leiding. De moeder van Dina woont in China en Dina ziet haar dus nooit. In het begin vergeleek ze haar situatie wel met die van Melissa. Ze heeft er nu een soort bevestiging in gevonden: dus niet alle moeders kunnen voor hun kind zorgen. “Adoptie is overzichtelijker en rustiger voor een kind,” vindt Marijn. “Dina heeft hier een vader en een moeder en een moeder in China. Dat is duidelijk. Voor Melissa zijn er meer toeters en bellen: bezoekregeling, pleegzorgwerker, gezinsvoogd, andere familieleden, vorige pleegouders en onze familie. Dat heeft natuurlijk voordelen, maar als je drie bent is het niet eenvoudig om daarmee om te gaan.” Dina is niet jaloers op het bezoek van Melissa en de cadeautjes die daarbij horen. Marijn en Linda denken dat ze zo’n bezoekregeling een heel gedoe vindt.

Slapen
Dina was twee toen ze bij Marijn en Linda kwam. Ze kwam uit een Chinees tehuis en had geen hechting ervaren. “Ze kon alleen slapen als ze bovenop een van ons lag. Dan wist ze zeker dat ze niet alleen gelaten zou worden”, vertelt Linda. “Melissa kwam uit een warm pleeggezin en had daar een band met haar moeder behouden. Ze heeft hechting ervaren en zal het ook met ons aandurven. Vanaf de eerste nacht slaapt ze in haar eigen bedje en ze blijft ’s morgens het liefst een poosje liggen.”

Geen reserves
“We zijn aan de STAP begonnen om te kijken wat pleegzorg inhoudt en of de combinatie met adoptie mogelijk was”, zegt Linda. “We dachten eerst dat men bij pleegzorg sceptisch was over betweterige adoptieouders. Na de eerste STAP-avond waren we enthousiast en tot nu toe denken we dat het prima zal gaan. De ‘klik’ is er al met Melissa, maar natuurlijk hebben we nog niet zo’n gevoel voor haar als we voor Dina hebben. We gaan er helemaal voor en houden er geen rekening mee dat ze ooit nog eens bij ons weg zou moeten. We bouwen geen reserves in naar haar.”

Verschillend
Melissa is mee geweest naar een bijeenkomst van de adoptiegroep van Dina. Toen waren de rollen ineens omgedraaid. Dina is altijd het enige donkere meisje en nu was Melissa het enige blonde meisje. Voor Dina voelt die groep als haar familie, ze voelt zich er helemaal thuis. Als ze allebei 18 jaar worden, is er een groot verschil: voor Dina verandert er niets, voor Melissa des te meer. Linda en Marijn zijn niet van plan enig onderscheid te maken. <


Tags: , ,