Marleen

Voordat ik bij pleegzorg ging werken, heb ik een aantal jaren op leefgroepen gewerkt. Als je met kinderen (en jongeren) werkt, kom je ze soms na jaren opeens weer tegen. Op plekken waar je ze misschien niet verwacht. Tijdens een vakantie, bij de supermarkt bijvoorbeeld. Daar zat opeens Marleen achter de kassa.

Marleen had al jong geleerd dat je volwassenen niet moet vertrouwen. Een collega omschreef haar ooit treffend als een wilde kat. “Je mag haar wel voeren, maar je mag haar niet aaien.” Marleens gewoonte om altijd haar eigen plan te trekken, maakte dat ik regelmatig strijd met haar had. Als het nodig was, kreeg ze echter hulp, meestal in de vorm van spullen die ze nodig had.

Nadat ze was vertrokken, kwam ze nog wel eens op bezoek. “Ik krijg nog een strippenkaart van je”, was mijn standaardgroet. Marleen kon dan zelf kiezen of ze ging glimlachen of snauwen.

In de supermarkt laat Marleen haar schild niet zakken. “En hoe vindt je dat nou, om zo’n rare vader te hebben?” vraagt ze aan mijn dochter. Zij kijkt Marleen met grote ogen aan, maar houdt wijselijk haar mond. Ik glimlach naar Marleen.

Als alle boodschappen langs de scanner zijn gehaald, vraagt Marleen: “Heb je (niet ‘u’) een bonuskaart?” Als ik zeg dat ik geen bonuskaart heb, haalt ze haar eigen kaart langs de scanner. Het bedrag zakt met een paar euro.

Ik reken af en groet Marleen. Niet aaien. <

Bram is ambulant begeleider bij een in stelling voor pleegzorg. Hier begeleidt hij ouders en pleegouders. Voor Mobiel doet Bram verslag van zijn ervaringen in de pleegzorg.


Tags: ,