Lintjesregen

In deze laatste column wil ik graag het prachtige team van Mobiel bedanken voor dit hoekje dat ik een jaar lang mocht innemen. Het was het jaar waarin ik ben gaan beseffen dat niet alleen ‘pleeg’ bijzonder normaal is, maar dat hetzelfde ook opgaat voor de liefde. Pleegouders en hun volwassen kinderen kunnen op elk moment besluiten dat zij niet meer bij elkaar horen. Dat het pleegcontract verlopen is en uit-huis ook uit-hart betekent. Daarom is het extra mooi als bij elk moment samen, in de auto, op de bank, op reis, thuis, buiten, binnen, zomer, winter, praten over studie, huilen over vriendjes, lachen over onzin en piekeren over zin, zij zonder woorden voor elkaar blijven kiezen. Dat is zo liefdevol bijzonder en zo veilig normaal.

Het afgelopen jaar heb ik jou als lezer een kijkje kunnen geven in mijn hoofd en hart en ik ben van dit hoekje gaan houden zoals mijn vader houdt van ‘zijn’ stoel in de woonkamer (waar hij tijdens het interview natuurlijk op zat). Over mijn ouders gesproken: pleegouders zouden zichzelf een schouderklopje op hun eigen schouder moeten geven. Even een pleeghart onder de riem steken, omdat zij kinderen met een bijzonder verhaal weer een beetje normaal laten leven. Dat mag best meer erkend worden.

Daarom heb ik besloten dat ik mijn laatste column wil afsluiten met een lintjesregen: voor iedere pleegvader en iedere pleegmoeder. Nodig wat vrienden en kennissen uit, koop een smakelijke taart en vier het samen. Bedenk een speech voor elkaar, met woorden als toewijding, inzet, kracht, trouw, liefde, belangeloos, moed en doorzettingsvermogen. Knip dan de lintjes uit en speldt ze op. Jullie verdienen het. Namens de koningin…, pardon, Maya, bedankt.


Tags: ,