Pleegco-ouderschap

Een pleegkind met twee paar pleegouders: opa en oma én overgrootopa en overgrootoma. Deze bijzondere situatie ontstond toen de kleinzoon van Rian en Rens een kind kreeg. Toen voor dit jongetje een pleeggezin werd gezocht, hadden Rian en Rens maar een gedachte: “Hij gaat niet naar een instelling of een ander pleeggezin, hij komt bij ons.” Garrith is nu zestien maanden en wordt opgevoed door zijn opa en oma en door Rian en Rens, zijn overgrootouders.

Wat is de samenstelling van uw gezin?

Garrith woont bij twee gezinnen. Anne (47) en Peter (50) zijn opa en oma van Garrith, zij hebben drie kinderen, Donny (25, de vader van Garrith), Joost (19) en Sanne (17). Officieel zijn zij het pleeggezin van Garrith, maar Rian (66) en Rens (72) (ouders van Anne en dus overgroot­ouders van Garrith) zorgen een paar dagen per week voor hem. Rian en Rens hebben, naast Anne, twee volwassen kinderen en twee pleegkinderen (10 en 12), die thuis wonen. Een jaar geleden zijn Rian en Rens verhuisd om dichterbij hun kinderen en Garrith te wonen. Garrith heeft zowel bij zijn grootouders als bij zijn overgrootouders een eigen kamer en spullen.

Hoe kwamen jullie ertoe om pleegouder te worden?

Rian was zelf pleegkind en wilde graag pleegmoeder zijn. De ouders van Garrith wonen in een begeleid-wonenproject. Toen Garrith dertien dagen oud was, werd Rian gebeld door het project omdat het niet goed ging. Ze haalde Garreth meteen op. Anne wilde aanvankelijk vooral oma blijven: “Ik was uit de kleine kinderen en heb niet, zoals mijn moeder, die pleegzorgmentaliteit.” Garrith woonde de eerste vijf maanden bij Rian en Rens en Anne was bij de verzorging betrokken. Toen werd Rens ernstig ziek en nam Anne als vanzelf de zorg voor Garrith over: “Het gaat goed, Garrith hoort helemaal bij ons. Soms vind ik het moeilijk om hem los te laten, maar ik vind het heerlijk dat mijn ouders achtervang zijn in de opvoeding.”

Hoe reageerde jullie omgeving en familie op het pleegouderschap?

De reacties zijn verschillend. Rens: “Veel mensen vinden het geweldig dat je voor je achterkleinkind gaat zorgen, dat is heel speciaal. We worden ook weleens voor gek verklaard. Garrith hoort bij ons, dan maar niet die vrijheid die andere mensen van onze leeftijd hebben.”

Hoe ziet uw begeleiding eruit en voorziet die in de behoefte?

Anne en Peter zijn de pleegouders van Garrith. De pleegzorginstelling vond Rian en Rens te oud, maar ging akkoord met de voorwaarde van Anne en Peter dat haar ouders als achtervang een belangrijke taak in de opvoeding hebben. De voogd komt regelmatig langs. Anne: “De pleegzorgwerker komt af en toe aanwaaien of belt: ‘Oh, het gaat hier prima’, zeg ze dan. Dat is ook zo.”

Waar heeft u steun bij nodig, waar bent u onzeker over?

Anne: “Het bezoek van moeder verloopt gespannen, ze is te eisend naar Garrith en ze wordt boos als hij iets niet wil. Ze speelt niet en beseft niet hoe kwetsbaar een klein kind is. Ik moet heel alert zijn op wat ze doet of juist gewoon laat gebeuren.”

Rian: “Eigenlijk willen we begeleiding bij het bezoek, want ze wordt boos op ons, omdat wij haar naar huis sturen of iets verbieden.”

Hoe ziet het contact met ouders en familieleden eruit?

Gelukkig staan Garrith’s ouders achter de plaatsing bij zijn grootouders en overgrootouders. Zij bezoeken hem eens per veertien dagen apart, omdat ze niet meer bij elkaar zijn. Rian en Anne hebben deze bezoekjes verdeeld. Anne: “Garrith heeft nog een andere opa en oma. Wij willen graag dat zij ook hun kleinzoon leren kennen, maar hoe moeten wij dat regelen?”

Welke praktische problemen komen jullie tegen?

Anne: “Ik had grote kinderen en mijn huis was niet ingericht op kleine kinderen. Peter heeft zijn werkkamer ontruimd, dat is nu de kamer van Garrith. Het was vooral voor Peter inschikken en dat heeft hij met liefde gedaan.”

Zijn er momenten waarop jullie denken, hier hadden we nooit aan moeten beginnen?

Vorig jaar is Rens ziek geweest. Er was levensgevaar en Rian en Rens zaten midden in de verhuizing. Anne: “Garrith is bij ons komen wonen, we reden mama van en naar het ziekenhuis, de verhuizing moest worden geregeld. Dat was gekkenwerk. Garrith is altijd welkom geweest, maar die periode van georganiseerde chaos was zwaar.”

Beschrijf een ervaring die illustreert: daar doen we het voor?

Rian: “Als hij naar je toekomt met die stralende lach!”

Anne: “Garrith is een stukje van mijzelf, hij hoort bij mij. Zeker na die ingrijpende periode is er het besef dat we met elkaar veel aankunnen als het moet.”


Tags: ,