Liever 62

Sinds een paar jaar rijd ik twee of drie keer per jaar met Marieke naar haar moeder en haar vriend voor een bezoekje. Marieke woont al jaren in een pleeggezin en ze voelt zich er helemaal thuis. Ze heeft al die tijd contact met haar moeder gehouden. Marieke is inmiddels vijftien. In de auto naar moeder is het altijd erg gezellig.

Vanmiddag stelde haar moeder ineens een vraag aan mij: “Hoe oud ben je eigenlijk?” Meteen erop volgde vraag twee: “Hoe lang moet je nog?” Naar waarheid antwoordde ik dat ik inmiddels 63 ben. Ik had eigenlijk best mogen stoppen, maar ik werk graag door, zij het een dag per week minder, tot mijn 65e.

Na een prettig, maar ook wat voorspelbaar bezoek reden Marieke en ik gezellig kletsend terug naar haar woonplaats. We hadden het er onder meer over wat bij een volgend bezoek wellicht anders of beter kan.
Tot ze ineens zei: “Wat jammer dat je geen 62 meer bent.”
“Hoezo?” vroeg ik.
“Dan kon je tot mijn achttiende blijven,” legde ze uit. “Nou moet ik nog weer gaan wennen aan een nieuwe. Dat is toch jammer.”

Na zo’n opmerking denk je toch: “Ach, ik teken nog wel een jaartje bij…”


Tags: ,