Non-verbaal

Bram is ambulant begeleider bij een instelling voor pleegzorg. Hier begeleidt hij ouders en pleegouders. Voor Mobiel doet Bram verslag van zijn ervaringen in de pleegzorg.

Ik heb een gesprek met de moeder en de zus van Jan. Op dit moment woont Jan nog op een leefgroep en ik schuif aan bij de eindbespreking. Voor mij is het de start met dit gezin. De groepsleiding heeft een tafelindeling gemaakt. Aan het hoofd zit de mentor van Jan, die voor iedereen een bekend figuur is, dan de intern begeleidster van school en ik zit aan de overkant. Verderop aan de tafel zit de maatschappelijk werkster, die er is om moeder te ondersteunen. De moeder en zus van Jan kunnen tussen mij en de maatschappelijk werkster zitten.

Bij binnenkomst gaat de moeder echter niet naast mij, maar tegenover mij zitten. De zus van Jan komt wel aan mijn kant zitten. Beiden zijn kritisch over het wonen in het nieuwe pleeggezin. Ze zouden daar zelf niet voor hebben gekozen, het is een keuze van Bureau Jeugdzorg. Moeder zegt dit te begrijpen, de zus stelt kritische vragen. Tijdens het gesprek beweeg ik op een gegeven moment naar voren, om zo het verhaal van Jans moeder beter te kunnen volgen. In mijn ooghoek zie ik zijn zus dezelfde beweging maken. Als ik even later een andere houding aanneem, beweegt zij weer met mij mee.

In het verslag van deze bespreking zullen de kritische vragen van Jans zus worden genoteerd. In de praktijk zal ik echter in zijn moeder investeren, zijn zus krijg ik wel mee. Die loopt hier de hete kolen uit het vuur te halen. Alle verslaglegging ten spijt, zestig procent van de menselijke communicatie verloopt nog altijd non-verbaal.


Tags: ,