Mijn levensboek

Tijdens mijn middelbare schooltijd was ik oppas in een pleeggezin. Het was niet mijn eerste kennismaking met pleegzorg, maar wel mijn eerste kennismaking met het levensboek. Ik keek mijn ogen uit toen ik het boek de eerste keer zag. Ik vond het prachtig. Een combinatie van een vriendenboekje, een fotoalbum, een dagboek en een poëziealbum. En zo groot! Wel vond ik het jammer dat je eerst pleegkind moest worden om zo’n boek te kunnen krijgen.

Pas heel veel later werd mij duidelijk wat de bedoeling en vooral de waarde van het boek is. Dat kun je je ook moeilijk voorstellen als je in je eigen gezin bent opgegroeid. Ik kijk nooit meer in oude vriendenboekjes of poëziealbums. Mijn dagboeken heb ik weggedaan en mijn fotoalbums bekijk ik zelden. Dat komt vooral doordat ik nog steeds omga met vrienden van heel vroeger, veel contact heb met mijn familie en op die manier zijn mijn herinneringen springlevend. Ik heb niets tastbaars nodig om ze te bewaren, dat gaat vanzelf. Voor pleegkinderen zijn die herinneringen minder vanzelfsprekend.

Isabel, een voormalig pleegkind, vertelde een keer wat het levensboek voor haar betekent: “Het is het enige tastbare dat ik van mijn moeder heb. De enige foto die ik van haar heb, zit erin. Mijn pleegvader heeft die gemaakt tijdens een bezoek. Toen ik zes was, is mijn moeder overleden. Ik woonde sinds mijn geboorte bij mijn pleegouders en zij zijn meteen het levensboek gaan invullen. Later deed ik het zelf. Toen ik ouder werd, deed ik niets meer met het boek. Achteraf baal ik daar van. Ik hoor helemaal bij mijn pleegouders, zij zijn mijn familie. Ik heb ook fotoboeken van mijn jeugd, maar dat ene stuk dat alleen van mij is, dat staat in het levensboek. Ik ben blij dat ik er af en toe doorheen kan bladeren. Ik vond het fijn om het aan mijn vriend te laten lezen. Nu snapt hij beter wie ik ben.”    <

Van de redactie

Uitdeelnummer

Het is een bijzonder nummer van Mobiel dat u in handen heeft. Voor de vaste abonnees is dat vooral te merken aan het thema in dit nummer: ‘Het verhaal van…’. In plaats van een bepaald onderwerp uit te diepen, vroegen we verschillende betrokkenen om een persoonlijk verhaal te vertellen over pleegzorg. De een doet dat vanuit een persoonlijke ervaring, de ander vanuit professionele betrokkenheid.

Wat er verder zo bijzonder is aan dit nummer? Het is in een bijna dubbele oplage gedrukt en zal verspreid worden onder nieuwe pleegouders en verschillende betrokkenen in de pleegzorg en gebruikt worden bij de ‘warme werving’ van pleegouders. Wat dat is? Dat leest u onder meer in het artikel op pagina 5, 6 en 7. Als u daar ook aan mee wilt doen, vraag dan een extra exemplaar van deze Mobiel aan bij uw pleegzorginstelling en geef het aan belangstellenden in uw omgeving.

Voor al die nieuwe lezers: Mobiel is een tijdschrift voor pleegzorg en bestaat al 37 jaar. Pleeg­ouders, pleegzorgbegeleiders en andere betrokkenen vinden er herkenning en ondersteuning in ervaringen en portretten. Nieuwe ontwikkelingen, methodieken en wijzigingen in wetten en regels worden op de voet gevolgd en kritisch beschreven. Mobiel is een onafhankelijk tijdschrift en dus niet verbonden aan een organisatie binnen de jeugd- of pleegzorg.


Tags: ,