Het verhaal van … een pleegmoeder

Vandaag gaat ze voor het eerst zelf naar haar vader en moeder. Twintig jaar is ze. Zes maanden was ze toen ze bij ons kwam. Een baby van twee ouders met een verstandelijke beperking. Elke twee weken kwamen zij op zaterdagmiddag met de scooter een uurtje op bezoek. Ik zorgde dat er net een flesje gegeven moest worden of een fruithapje. Zo groeide Bianca op met twee vaders en moeders. Twee keer per jaar ging ik met Bianca en haar moeder naar de stad om wat kleren voor Bianca te kopen. Natuur­lijk gingen we dan ook even koffiedrinken bij V&D met wat lekkers erbij. Toen Bianca een kleuter was en tussen ons in liep, zei ze: “Niemand gaat met twee mamma’s naar de stad, hè?” Ze vond dat ze een bevoorrechte positie had. Dat had ze ook, want ze was de enige van onze drie pleegdochters die zo’n goed contact met haar ouders had. De andere twee waren daar openlijk jaloers op.

Naarmate ze ouder werd en meer te doen kreeg, kwamen haar ouders om de drie weken of wij gingen naar hen. Zonder woorden ging Bianca begrijpen dat haar ouders beperkt zijn. Toen ze in groep 5 zat en haar rapport wilde laten zien, merkte ik dat ze wist dat zij niet kunnen lezen. Ze zei er niets over, maar ging tussen hen in zitten en las haar rapport voor. Ik had even een brok in mijn keel.

Nu heeft ze haar rijbewijs gehaald en kan alleen naar hen toe. Tot vandaag had ze ons nog steeds nodig voor het vervoer. Ik vind het een moment om bij stil te staan.


Tags: , ,