Het verhaal van … een moeder

De ergste nachtmerrie van een alleenstaande moeder: na een coma door een verwoestende bacterie kwam ik langzaam weer tot bewustzijn. Dan die paniek: mijn zoon Myron?

De geruststelling dat hij tijdelijk bij vrienden woont, is bevrijdend. Grote dankbaarheid overheerst als ik denk aan hun inspanningen voor Myron en dus voor mij: veel meer dan een vriendendienst. Myron blijft op dezelfde school en woont in dezelfde straat bij bekenden. Dit betekent dat hij gewoon bij ons huis naar binnen kan om spullen te pakken of er even te zijn.

Nu, na een jaar ziekte en revalidatie, ben ik weer thuis. Myron is de weekeinden bij mij en doordeweeks bij mijn vriendin, maar hij komt iedere dag even knuffelen. Daar kunnen we allebei niet genoeg van krijgen: we hebben dan ook een heel jaar in te halen! Ik kan nu verder herstellen en er in het weekeinde voor hem zijn.

Myron vindt het wonen bij een ander wel moeilijk. Zo was eten om zes uur vanzelfsprekend, maar mijn vriendin gaat, als ze moe is, even op de bank liggen en dan is het eten soms pas om zeven of acht uur klaar. Hij dacht dat haar dochter werd voorgetrokken: “Zij krijgt nooit een standje en ik wel.” Reden voor mijn vriendin om haar dochter ook in zijn bijzijn te corrigeren.

Ik ben blij met de hulp van mijn vrienden, hoewel het afscheid voelt alsof ik mijn kind het huis uitzet. Soms moet ik huilen, maar ik weet dat Myron in het pleeggezin snel vrolijk wordt. Als ik weer voldoende energie heb, komt Myron gewoon weer thuis wonen. Bijzonder is dat mijn vrienden erover praten om zich na Myron beschikbaar te stellen voor een ander pleegkind. Deze pleegzorgbacterie is veel gezonder dan mijn bacterie!


Tags: , ,