Het verhaal van … een kind van pleegouders

Zolang ik me kan herinneren heeft er bij ons thuis een pleegkind gewoond. Ik vond dit altijd normaal, omdat ik nog vrij jong was toen het eerste kindje bij ons kwam wonen. Stiekem was ik wel een beetje trots: ik kreeg er zomaar een broertje bij en dan ook nog eens een broertje met een andere huidskleur. Hetzelfde gold voor het tweede kindje dat bij ons kwam wonen. Nog niet wetend dat mensen daar zoveel commentaar op zouden geven… “Zijn jouw ouders gescheiden?” “Is je broertje geadopteerd?”

Nu ik wat ouder ben, is mijn kijk op pleegzorg toch wel veranderd. In eerste instantie is het wel zo dat pleegzorg voor mij ‘normaal’ is, omdat ik ermee ben opgegroeid. Het hoort bij ons gezin. Als kind van pleegouders heb ik echter gemerkt dat je soms op de tweede plaats komt, alle aandacht gaat dan uit naar het pleegkind. Ik vond het wel eens moeilijk dat er soms zoveel moest wijken voor een kindje. Ook kwam er soms ellende boven met betrekking tot de achtergrond van het kind. Die ellende kwam ook ons gezin binnen en dat wilde ik eigenlijk liever niet.

Toch wil ik zeggen dat ik het onwijs knap vind van mijn ouders dat zij de zorg op zich hebben genomen voor kinderen die niet thuis kunnen wonen. Ik weet namelijk niet of ik hen dat na kan doen. Bij deze dan ook een groot compliment voor ons gezin, want samen hebben we het wel mooi geflikt!


Tags: , ,