Het verhaal van … een ex-pleegkind

Weet je wat ik mij afvraag? Waarom noemen we honden geen pleeghonden en bloemen geen pleegbloemen?

Bij woorden als pleegzorg, pleegouder, pleegkind of verpleegster, denk je waarschijnlijk automatisch aan mensen. Iedere hond echter die niet door zijn eigen ouders wordt opgevoed, maar (zoals gebruikelijk) door andere ouders, namelijk mensen, is eigenlijk een pleeghond. Bloemen groeien vaak ook niet op bij hun ouders, maar worden onder de hoede genomen van nieuwe verzorgers. Zelfs broodjes blijven meestal niet bij diegene die ze gemaakt heeft. Natuurlijk zeg ik niet dat pleegbroodjes en pleegkinderen hetzelfde zijn. Je snijdt je kind ook niet open om er een plakje kaas tussen te doen.

Ik wil er alleen op wijzen dat ‘pleeg’ eigenlijk bijzonder normaal is: we hebben er vaker mee te maken dan we denken. Misschien brei je een keer een sjaal die je voor altijd houdt of je kleit een asbak. Maar echt, verder komt het vrij weinig voor dat wij iets verzorgen en grootbrengen dat wij zelf hebben gemaakt. Hoewel eigenlijk zoveel ‘pleeg’ is, kent het woordenboek geen woorden als pleegmobiel, pleegparaplu of pleegservet. Stel je voor dat je ’s ochtends moet vragen om de pleegkrant of bij de bakker om een pleeg gesneden wit. Daarom vraag ik mij af: zou ík ook niet gewoon ‘kind’ moeten heten? Misschien zijn gewone kinderen wel specialer en zouden zij een extra titel moeten krijgen. Ik stel voor: biokinderen, meestal zonder kunst­matige toestanden en minder toegevoegde zorgverleners. <

Maya is officieel ex-pleegkind en de auteur van het boek ‘Zusje van mijn zusje’. In haar column in Mobiel schrijft ze over bijzondere en bijzonder normale dingen en vooral over hoe het leven als pleegkind niet ophoudt als je 21 wordt.


Tags: , ,