Trots

De afgelopen jaren heb ik me met een zekere regelmaat verdiept in het verschijnsel hechtingsstoornis. In de verschillende symptomen en de verschillende opvattingen van deskundigen.

Ondertussen maakte ik me natuurlijk zorgen over onze ‘eigen’ pleegkinderen. Telkens als ik me druk maakte over een aspect van hun lastige gedrag kwam de hechtingsstoornis weer op de proppen. Formeel kan de diagnose alleen door een psychiater worden gesteld, maar daar konden we dan weer niet naar doorgestuurd worden en dat zou waarschijnlijk ook niets oplossen.

Onze pleegdochter ging uiteindelijk, toen ze bijna zestien was, bij vrienden van ons wonen, waar ze na anderhalf jaar ook weer vertrok op weg naar een kamertrainingscentrum. Nu is ze ruim achttien en woont op kamers. Wat nieuw is: ze heeft al ruim een half jaar een vriend.

Afgelopen najaar vertelde ze op een rustig moment dat het niet goed met haar ging. Ze was zo bang dat de verkering uit zou gaan door ruzie. Ze wist nog precies hoe de ruzies met ons en later met onze vrienden verliepen.

Opeens praatten we samen over hoe het nooit aan haar lag, hoe ze het niet kon bijleggen met ons, maar ook niet met docenten en hoe ze zich nooit kon laten troosten wanneer het niet goed ging. Ze kon haarfijn vertellen dat het haar allemaal niet uitmaakte, want er kwam altijd wel weer een ander voor in de plaats. Ze had er geen belang bij om het op te lossen. Iedereen was inwisselbaar.Nu ze verliefd is, is er iemand dicht bij haar gekomen en hij is haar heel kostbaar. Ze wilde graag met een therapeut praten over hoe ze dat nu het beste kon aanpakken. Ik heb haar van een telefoonnummer voor­zien en haar wat over wachttijden verteld. Hierna heb ik rustig af­gewacht.

Twee maanden later vertelde ze dat ze al drie keer geweest is, dat ze allerlei lijsten moest invullen en telkens een nieuwe huiswerkopdracht krijgt. Ze heeft het idee dat het zinvol is waar ze mee bezig is en ze kan opeens met een verbazing­wekkend realiteitsbesef naar de afgelopen jaren terugkijken. Er was in het verleden eens een hulpverlener die zei: “Wacht maar tot ze een vriendje krijgt, dan wordt het misschien de moeite waard om hulp te zoeken.” Ik durfde er na al die jaren eigenlijk niet meer op te hopen. Ik ben zo trots op die meid! <

Van de redactie

Nieuwe columniste

Vanaf deze plek stellen wij met trots onze nieuwe columniste aan u voor: Maya Lievegoed.
Zij schrijft het komende jaar columns voor Mobiel. Maya is opgegroeid in een pleeggezin en heeft de ervaringen uit haar jeugd beschreven in het boek ‘Zusje van mijn zusje’ dat in 2007 verscheen. In dit nummer leest u haar eerste column, heel toepasselijk, binnen het thema ‘Volwassen wordt iedereen’. Dit thema gaat over volwassen worden na een jeugd in de pleegzorg en het onderwerp komt ook nog terug in andere artikelen, waaronder het pleegportret.

U heeft vast al iets gehoord over de plannen voor een beroepsregister in de jeugdzorg. Binnen de redactie maakte dit voornemen van minister Rouvoet veel los. Een prima onderwerp dus voor een stelling. De diverse reacties erop helpen u wellicht bij het vormen van uw mening hierover.

Het volgende nummer van Mobiel staat al een tijdje in de steigers. Het wordt namelijk een speciaal nummer dat in een extra grote oplage gedrukt wordt. Alle pleegzorginstellingen kunnen deze Mobiel gebruiken om uit te delen aan nieuwe pleegouders, tijdens panelavonden van de STAP of op andere momenten. De inhoud is afgestemd met verschillende partijen in de pleegzorg zodat er een brede kijk in de pleegzorgkeuken wordt gegeven.


Tags: ,