Als een rode draad

Pleegmoeder Mirella vertelt over het contact door de jaren heen met haar pleegdochter. Nikki kwam als jong meisje tijdelijk in Mirella’s gezin wonen. Jeugdzorg heeft Nikki niet altijd gebracht wat zij en haar pleegouders gehoopt hadden. Gelukkig gaf Nikki haarzelf en haar pleegouders de kans om samen verder te gaan.

“Na een jaar in ons gezin ging Nikki weer bij haar moeder wonen. Gedurende dat ene jaar hebben wij ons hart aan haar verloren. Zo af en toe kwam ze gelukkig nog wel eens spelen met onze kinderen. Toen ze ouder werd, nam de animo om langs te komen af. Bij haar moeder in de buurt was het veel leuker op straat. Jaren later werden wij verrast door een telefoontje van een gezinsvoogd. Hij vroeg of we weekendpleegouder wilden worden van de inmiddels zestienjarige Nikki. Ze woonde op een groep en in de weekenden kon ze niet meer naar haar moeder toe. Na een goed gesprek met de gezinsvoogd en een beraad met de kinderen stemden we toe.

Abrupt einde weekendpleegouderschap

Het was fijn om te zien hoe Nikki zich weer als vanzelf thuis voelde in ons gezin. Wel wilde ze graag meer vrijheid. Heel soms kwamen er diepere gesprekken op gang. We hebben veel gelachen met elkaar. Na zo’n weekend brachten we haar terug naar de groep. Daar vond ze het heel moeilijk dat de leiding kon bepalen wanneer ze haar kamer op moest ruimen en wanneer ze andere taken moest doen. Nikki had niet het gevoel dat de leiding er voor haar was. Ze is er voortijdig weggegaan en op eigen initiatief bij haar oudere zus gaan wonen. Daarmee stopte abrupt het weekendpleegouderschap en het contact met de gezinsvoogd. Zo af en toe stuurden we Nikki een kaartje en op een gegeven moment zocht ze ons op. Ze had een brief van een nieuwe gezinsvoogd gekregen die met haar wilde praten voordat ze achttien zou worden. Zij wist niet wat ze er mee moest. Het voorstel om samen te gaan, nam ze met beide handen aan.

Zo togen wij op een winderige dag gezamenlijk richting het kantoor van de gezinsvoogd. Op kantoor aan­gekomen wachtte ons een grote teleurstelling.

De gezinsvoogd wilde alleen met Nikki praten. Ook al voerden wij aan dat Nikki het laatste jaar alles zelf had kunnen uitzoeken, dat hij haar over drie maanden nooit meer zou zien en dat wij haar wilden steunen op weg naar de volwassenheid: het hielp niets. Hij wilde alleen met Nikki praten. Bij de afsluiting van het gesprek mocht ik er even bij zijn. De gezinsvoogd vertelde dat hij niet kon helpen met het vinden van goede huisvesting. Nikki moest zichzelf inschrijven voor een school. Werken kon ze via het uitzendbureau en hij kon geen goed advies geven in het contact met haar moeder. Met een grote kater zijn wij naar huis gegaan. Nikki kreeg geen verdere hulp aangeboden, maar dat wilde ze zelf ook niet. Zowel op de groep als in de periode ervoor en erna is ze te vaak teleur­gesteld door hulpverleners.

Nikki is inmiddels volwassen en het contact is er nog steeds. Wij mogen haar bijstaan waar nodig. In haar eigen tempo zet ze haar leven op poten. Wij zijn trots op haar.”


Tags: , ,