Pleegouders in Ierland

Auteur: Jolanda Stellingwerff  

Angela (62) en Jackie Smith (65) hebben zes kinderen, waarvan er drie pleegkind zijn. Daarnaast waren ze tot tien jaar geleden crisispleeggezin. Angela komt oorspronkelijk uit Schotland, maar na haar huwelijk ging ze mee naar Ierland. Voor haar huwelijk was Angela kapster, Jacky was altijd melkboer. Sinds tien jaar werkt Angela als gezinsbegeleider, waarbij ze onder meer uithuisplaatsingen helpt te voorkomen.

Wat is de samenstelling van uw gezin?
Angela: “Tara (39), Luke (36) en Dominic (33) zijn onze eigen kinderen. Darina (25) kwam toen ze twaalf dagen oud was in ons gezin en we hebben haar op haar negende geadopteerd. Joseph (21) kwam toen hij vijf weken oud was en hem adopteerden we op zijn vierde. Dionne (17) is onze pleegdochter sinds ze negen weken oud was.

Zowel Darina als Joseph heeft een kindje van anderhalf jaar. Darina woont soms bij haar vriend en soms hier, want ze heeft veel ondersteuning nodig. Joseph deelt het ouderschap waardoor zijn kind hier ook vaak is.”

Hoe kwam u er toe om pleegouder te worden?
“Als tiener deed ik vrijwilligerswerk in een psychiatrisch opvanghuis, maar er zaten helaas ook gezonde kinderen. Ik besloot dat ik dat later anders wilde. Later stond Jackie helemaal achter mijn standpunt. Van pleegzorg hadden we nooit gehoord en we kenden geen pleegouders. Toen we in Dublin kwamen wonen, zag ik een advertentie voor een informatieavond over pleegzorg. We gingen erheen en waren meteen verkocht.”

Hoe reageerde uw omgeving en familie op het pleegouderschap?
Mijn Schotse familie was voorzichtig, maar ook enthousiast en behulpzaam. Ze waren niet echt verbaasd, want alle neefjes en nichtjes logeerden hier vaak. De familie van Jackie was aanvankelijk bezorgd, ze begrepen niet waarom we het wilden. Buren en vrienden zijn steeds enorm ondersteunend geweest, de buren vooral ook in praktische zin.”

Hoe ziet uw begeleiding eruit en voorziet die in de behoefte?
“We kregen altijd de begeleiding die we op een bepaald moment nodig hadden. Als er iets was, dan waren de begeleiders er en de buren, ook bij paniek. Met de pleegzorgwerkers hadden we een goede relatie, ik kon altijd bellen. Voor Darina, Joseph en Dionne heb ik ze niet vaak nodig gehad, die waren hier al zo jong. Voor de kinderen die hier tijdelijk waren, was dat anders. Voor de pleegkinderen krijgen we een onkostenvergoeding van ongeveer ? 1500,- per maand die belastingvrij is, maar waar we ook echt alles van moeten betalen, we kunnen niets declareren.”

Waar heeft u steun bij nodig, waar bent u onzeker over?
“We hadden ooit een pleegkind dat hier kwam toen ze ruim twee jaar was. Ze kwam van een groep en heeft hier tien jaar gewoond. Ze was zo jong al zeer beschadigd. De plaatsing dreigde te mislukken op haar zevende, maar wij wilden ontzettend graag doorgaan. We kregen extra ondersteuning, er kwam therapie en nog meer begeleiding, maar uiteindelijk lukte het gewoon niet. Dit is onze enige echte crisis geweest. Ik heb er veel van geleerd en voel dat alle kinderen die later kwamen geprofiteerd hebben van deze ervaring.”

Hoe ziet het contact met ouders en familieleden eruit?
“De kinderen die hier kort verbleven, hadden meestal veel contact met ouders en familie. Voor de anderen was dat anders. Eerst was er veel contact, daarna werden ze in de steek gelaten. Dionne had jarenlang nauwelijks contact met haar moeder en wilde dolgraag geadopteerd worden. Haar moeder gaf geen toestemming. Dionne begreep er niets van en was woest: ‘Mijn moeder wil me niet, maar ik mag hier ook niet zijn.’ Voor ons is het maar een papier, we houden net zoveel van haar.”

Hoe gaan jullie kinderen om met de pleegkinderen?
Heel goed, het is totaal geen onderwerp van gesprek. Wel is er een speciale band tussen de jongste drie. Als er een gedoe gaf, dan stonden de anderen altijd achter diegene. Ook wanneer ze geen gelijk hadden. Toen Darina zwanger was en ook Joseph vader zou worden, waren eerst alleen zij en Dionne op de hoogte. Pas na twee maanden vertelden ze het aan ons.”

Welke praktische problemen komt u tegen?
“Geen een. Ons huis is groot genoeg.”

Zijn er momenten waarop u denkt, hier had ik nooit aan moeten beginnen?
“Jackie heeft dat meer dan ik, hij ervaart soms stress. Gelukkig gaan die momenten ook weer voorbij.”

Beschrijf een ervaring die illustreert: daar doe ik het voor?
“Oh, dat zijn er zoveel! De kleine dingen als een blik op een gezicht, maar ook Dionne die tot haar achtste jaar nauwelijks sprak, maar plotseling als een bloemknop openging. Joseph die zo vaak zegt: ‘Waar zou ik zijn zonder jullie.’


Tags: ,