Psychiatrische ouders

Raimon en Kees zijn de pleegvaders van Simone. Raimon (38) is schoonheidsspecialist met een salon aan huis en taxichauffeur voor kinderen naar speciaal onderwijs en activiteitencentra. Kees (38) is werkzaam in het basisonderwijs. Hij is bijna afgestudeerd als gedragsdeskundige. Hun pleegdochter Simone is elf jaar. Zij zit in groep zes.

Wat is de samenstelling van jullie gezin?
Raimon: “We zijn met zijn drieën en de hond Bliksem. Ons hele gezin tennist. Simone zwemt graag en speelt veel met vriendinnen. Kees en ik houden van lekker tafelen, lezen en wandelen in natuurgebieden”

Hoe kwamen jullie ertoe om pleegouders te worden?
“Door het werk van Kees. Hij werkt op een school in een stad met relatief veel kinderen die hulp nodig hebben. Het moment dat er gesignaleerd wordt dat hulp nodig is, is het begin van een lange weg. Het komt echt in Nederland voor dat er kinderen met fikse problemen zeer lang wachten op hulp. Dat vonden en vinden wij schokkend. Wij wilden graag ons steentje bijdragen om kinderen te helpen”

Hoe reageerde jullie omgeving op het pleegouderschap?
“Heel positief. Velen vonden het zeer bij ons passen. Kees werkt met kinderen en ik ben altijd verzorgend geweest voor andere mensen. Er waren wel mensen die ons uit bezorgdheid waarschuwden. Wat we wel merkten, was dat we in een echt dorp wonen. Mensen zijn zo nieuwsgierig. Ik stond een keer met Simone bij de bakker en wildvreemde mensen gingen allerlei persoonlijke dingen vragen.”

Hoe ziet jullie begeleiding eruit en voorziet die in de behoefte?
“We hebben te maken met pleegzorg, jeugdzorg en de GGZ. We krijgen begeleiding van het intensieve team van pleegzorg. Er is veel contact en we worden goed ondersteund. Zij kunnen helaas niet zonder jeugdzorg en dat maakt het soms moeizamer. Bovendien wil ik alles zelf regelen en daar gaat veel tijd in zitten. Jeugdzorg en pleegzorg verzorgen om beurten de bezoekregeling van Simone aan haar ouders. Dat is weliswaar goed geregeld, maar dit neemt wel veel tijd in beslag van de uren die er voor een kind staan. Op is op, ongeacht de problematiek of hulpbehoefte.”

Waar hebben jullie steun bij nodig, waar zijn jullie onzeker over?
“We hebben steun nodig bij praktische zaken die anderen moeten regelen. Als er iets niet goed gaat met Simone zien we dat snel, mede door Kees zijn werk en studie. Om haar te kunnen helpen, is er een test of therapie nodig. Daar hebben we steun bij nodig om het voor elkaar te krijgen. Zoals iedere ouder vragen wij ons soms af of we het goed doen. Voor de komst van Simone hielden wij niet van een gestructureerd leven. Nu is er een heel strakke structuur. We moeten duidelijk en consequent zijn. Ik vraag me weleens af of het niet ‘te’ is”

Hoe ziet het contact met ouders en familieleden eruit?
“De ouders van Simone hebben psychische problemen. Bureau Jeugdzorg regelt daarom de bezoeken. Simone lijkt nog niet te beseffen dat haar ouders ziek zijn in hun hoofd. Er is besloten om het te vertellen als zij zelf met vragen komt. Ze heeft het al zo moeilijk met zichzelf. Simone ziet haar ouders en oma elke acht weken bij Bureau Jeugdzorg. Simone krijgt elke week een kaartje van oma. Tweemaal per jaar hebben we zorgteam en zitten we met ouders, gedragswetenschapper pleegzorg, pleegzorgbegeleider, gezinsvoogd, pleegouders en zo mogelijk iemand van school aan tafel. Wij hebben wel telefonisch contact met Simones familie, maar officieel loopt alles via jeugdzorg.”

Welke praktische problemen komen jullie tegen?
“Het vele geregel. Het gaat over zoveel schijven dat het veel tijd en energie kost. Ik regel graag alles zelf, omdat er regelmatig wat mis gaat tussen betrokkenen. Ik denk dan aan toestemmingen die je nodig hebt, declaraties, verzekeringen. Het zou fijner zijn als je al je aandacht aan het kind kunt geven, aan de opvoeding.”

Zijn er momenten waarop je denkt: hier had ik nooit aan moeten beginnen?
“Jazeker. Er zijn periodes dat het lijkt of we in een negatieve spiraal zijn beland. Dan gaat het niet lekker met Simone. Ze praat dan nergens over. Je ziet het, maar staat zo machteloos. Gelukkig lukt het altijd weer om iets te vinden zodat ze er uit komt. Ooit zijn we eens een week naar een vakantiehuisje gestuurd door Bureau Jeugdzorg omdat er een dreiging was omtrent veiligheid. Dat waren momenten waarop ik dacht: “Waar zijn we aan begonnen.” Dat is emotioneel, omdat je zo graag wilt helpen.”

Beschrijf een ervaring die illustreert: daar doen we het voor!
“Die momenten heb ik vaak. Als ik bedenk hoe bang, angstig en verdrietig Simone hier binnenkwam. Ze was in zichzelf gekeerd en zat maar boven op haar kamer. Nu lacht ze, kan lol maken, speelt buiten met vriendinnen en ziet er gelukkig uit.”


Tags: ,