Op eigen benen

 

Vlak voor zijn achttiende verjaardag deelde onze pleegzoon ons mee dat hij toch besloten had om op kamers te gaan. Wij hebben altijd gezegd dat hij net zolang mag blijven als hij wil, zolang het gedrag binnen de grenzen blijft en we over financiën afspraken kunnen maken. De mededeling kwam toch onverwacht.

Het laatste jaar is er veel energie in gaan zitten om hem alle financiële zaken goed te laten regelen. Ik heb me verbaasd over hoeveel je moet regelen als je bijna achttien bent en hoe ingewikkeld het taalgebruik is waar de jongeren zich doorheen moeten worstelen. Denk aan het aanvragen van een digiD, studie­financiering, zorgtoeslag en het doen van de belastingaangifte van de afgelopen twee jaar. Dan blijkt dat je als bijna-volwassene van alles moet regelen, maar niet tekenbevoegd bent. Dat moet de directie van Jeugdzorg doen, want je voogd blijkt ook niet te mogen tekenen.

Al snel nadat hij ons had ingelicht, vond hij een kamer van 3×4 meter die er redelijk uitzag, met gezamenlijk gebruik van keuken en douche. De snelheid verbaasde ons, want gewoonlijk heeft hij veel tijd nodig voor een beslissing. Zijn zus heeft hier een actieve rol in gespeeld. Hij kreeg de sleutel drie weken voor de huur inging en mocht er al in. Gelukkig besefte hij dat hij beter eerst zijn overgangsexamens kon maken. Die zijn nu voorbij.

Hij slaapt nu uit, werkt regelmatig een paar dagen en praat over het op kamers gaan wonen. Hij is zelfs al een middag gaan schoonmaken. Zijn jongere pleegzus heeft een hoogslaper voor hem geregeld, maar de eerste afspraak om dat ding op te halen heeft hij afgezegd. Hij moest opeens werken. Er is nog geen nieuwe afspraak

We praten er samen wel eens over hoe hij het gaat aanpakken, wat hij nodig denkt te hebben en hoe lang je aardappels en melk kunt bewaren. Daarna wordt het weer stil. Als pleegmoeder ben ik ondertussen van de eerste schrik bekomen en wacht rustig af. Nu moet hij het zelf doen, dat was het einddoel van de opvoeding, maar ik zal hem wel missen.

Van de redactie

Broertjes en zusjes bij elkaar

Dit nummer verschijnt aan het einde van de zomer. De koffers staan weer op zolder, een nieuw schooljaar staat voor de deur en op de universiteitscampus in Dublin merken de studenten niets meer van de grote pleegzorgconferentie die daar is geweest. Er is vast ook al meer bekend over de kinderen van Michael Jackson die, zoals het er begin juli naar uitziet, naar een netwerkpleeggezin gaan: hun oma of hun tante. Misschien dat hun moeder, met wie er al jaren geen contact meer is, de voogdij opeist. Zij heeft echter nooit een grote rol gespeeld in hun leven, dus hoe zit het met de hechting?

Om nog even bij de kinderen van Michael Jackson te blijven: het zou natuurlijk mooi zijn als ze alle drie bij elkaar kunnen blijven. Zij delen hun opvoeding, dus zullen ze veel steun bij elkaar kunnen vinden. In het volgende nummer van Mobiel gaat het thema over broertjes en zusjes. Hoe belangrijk is hun band eigenlijk en moeten ze te allen tijde bij elkaar blijven of is het soms beter om hen niet in één pleeggezin te plaatsen? Reacties en ervaringen hierover zijn van harte welkom, ons adres vindt u in het colofon.


Tags: ,