Une histoire noire

Werken voor een tijdschrift dat Mobiel heet, roept bijzondere reacties op. U moest eens weten hoeveel e-mails er op de redactie binnenkomen over telefonie, maar nog veel meer over hulpmiddelen, vakantiehuizen en ondersteuningsmogelijkheden voor mensen met een lichamelijke beperking. Ik heb altijd eerst wat uit te leggen, maar daarna komen al snel de verhalen los. Veel mensen hebben namelijk op een of andere manier wel iets over pleegzorg te vertellen.

Zo was ik onlangs in Frankrijk, in de streek de Morvan. Een agrarisch en bosrijk gebied. Op een terras ontmoette ik een bewoner van de streek. Het gesprek ging al snel over pleegzorg. De Morvan blijkt een streek met een groot pleegzorgverleden. Lang geleden lieten rijke Parijzenaren hun kinderen naar de Morvan brengen om ze onder te brengen bij een ‘min’: boerinnen die deze kinderen voor een bijverdienste een tijdlang zoogden. Deze kinderen mochten na een tijdje weer terug naar hun ouders. Andere kinderen werden voor langere tijd of voorgoed bij boeren onder gebracht. Bijvoorbeeld omdat hun ouders niet meer leefden, er in de stad geen voedsel, geen huis of geen veilige opvoeding voor hen was. Verder werden ook kinderen waar iets mee was, weggestopt in de boerenstreken rondom Parijs en andere grote steden. Kinderen met een beperking, ziekte of gebrek, maar ook onwettige kinderen van rijken. In ruil voor kost en inwoning werkten deze kinderen bij de boeren in de streek. In Nederland kennen we dat ook, maar in de Morvan ligt deze periode dichterbij en gebeurde het op grotere schaal.

Dit verleden is er nog steeds zichtbaar. Zo leven er veel Fransen die er anders uitzien en andere achternamen hebben dan de oorspronkelijke streekbewoners, leven er relatief veel mensen die geen familiebanden meer kennen en zijn er inmiddels veel leegstaande tehuizen. “Une histoire noire,” aldus mijn gesprekspartner. Gelukkig is er ook in die streek iets veranderd. Dezelfde week sprak ik een gezin dat dolgraag pleegzorg wil gaan doen: “Hier is zoveel rust en ruimte, dat gun je toch ieder kind!”     <

Van de redactie

Jong kind beter af in pleeggezin

We zijn er allemaal van overtuigd dat het voor kinderen beter is om op te groeien in een gezin dan in een groep. Daar zijn ook veel argumenten voor te bedenken. Omwille van hechting, gewoon willen zijn, veiligheid, opgroeien met positieve voorbeelden en zo zijn er meer redenen te bedenken. De ervaringen zijn er, de argumenten zijn er en sinds kort is er ook wetenschappelijke onderbouwing voor deze stelling. Op pagina 5 leest u over onderzoek in Roemenië dat aantoont dat het voor de ontwikkeling van kinderen beter is om in een gezin op te groeien.

Begin juli wordt in Ierland de IFCO georganiseerd. Lezers die naar Dublin gaan om de internationale pleegzorgconferentie te bezoeken, vragen we om hun ervaringen te delen in Mobiel. Hoe u ons kunt bereiken leest u in het colofon op pagina 27. Uiteraard is de redactie ook vertegenwoordigd en leest u meer over de conferentie in het volgende nummer. Ook in het volgende nummer: een interview met Esther ten Brink, bekend van het RTL-programma ‘Eerste Hulp Bij Opvoeden’. Minder bekend is dat zij ook pleegouder is. Tijdens X-Change gaf zij een lezing en sprak ze met Mobiel.

De overige artikelen kunt u pas on line lezen als het volgende nummer is verschenen.


Tags: ,