Lekkere hulpverlening

Bram is ambulant begeleider bij een instelling voor pleegzorg. Hier begeleidt hij ouders en pleegouders. Voor Mobiel doet Bram verslag van zijn ervaringen in de pleegzorg.

Ik ben mijn carrière ooit begonnen als groepsleider in een internaat. Bij aankomst, als de kinderen nog op school waren, las ik daar twee mappen door. Eentje met een algemene overdracht en eentje met een kort verslag van ieder kind. Binnen een half uur was ik ‘bijgepraat’ en had zelfs nog tijd om even een kopje koffie te zetten. Tegenwoordig is er een veelvoud aan communicatiemiddelen. Je kunt elkaar e-mailen, er zit een voicemail op elke telefoon, ik heb een postvakje en dankzij het intranet op de computer kan iedereen binnen de instelling mijn rapportage lezen en daar weer informatie aan toevoegen. Er komt nu dan ook een veelvoud aan informatie binnengestroomd. Met als gevolg dat ik eigenlijk van ieder kind minder weet. Er komt zoveel binnen. Aan het begin van de dag moet ik eerst alles ordenen zodat het telefoontje over Pietje niet vergeten wordt bij de e-mail over Pietje. Daarna ga ik de dringende zaken doen en alle overbodige informatie (‘er zijn sleutels gevonden’, ‘het computernetwerk zal een paar uur niet actief zijn’, ‘er komt een interessant tv-programma’) weggooien. Pas dan kom ik toe aan de inhoudelijke informatie. Al met al een klus waar ik het eerste uur van mijn werkdag volledig voor kan uittrekken.

Soms verlang ik weer terug naar die tijd waarin je minder leek te weten, maar er wel de tijd was om het zelf te ondervinden. Ik stel mij op zo’n moment voor dat ik ooit in gesprek raak met een inmiddels volwassen pleegkind. Hij vertelt mij dan dat het best wel moeilijk was op school. “Ja,” kan ik dan zeggen. “Dat had ik gelezen.” Lekkere hulpverlening.


Tags: ,