“Ik wil het zo graag zelf doen”

Ik word hartelijk ontvangen door Anita en haar honden in een huis aan de dijk met een weids uitzicht. Zij heeft twee kinderen: Lisa van elf en Jelle van negen jaar. De kinderen wonen niet bij haar maar bij hun tante Wendy, de zus van Anita, even verderop in het dorp. Eenmaal per vier weken zijn de kinderen van vrijdagavond tot zondagmiddag bij Anita en haar man Rens.

Kinderen vertellen hun verhalen als ze uit school komen, die mis ik dus altijd. Als ze op schoolkamp zijn geweest, bel ik hoe ze het gehad hebben, maar de gewone huis-, tuin- en keukendingen hoor ik niet. Dat vind ik verschrikkelijk jammer. De verjaardagen vind ik ook zulke moeilijke dagen. De verjaardag van Jelle zou in een weekend bij mij vallen. Ik was daar heel blij mee. Wat gebeurt er? Mijn weekend wordt verzet.

Zeven jaar geleden ging het heel slecht met mij. Ik woonde toen nog met de kinderen bij mijn ex. Ik kreeg van de huisarts het advies mijn honden weg te doen. Ik volgde het advies op, maar toen ging het alleen maar slechter. Op een gegeven moment ben ik met de kinderen bij mijn man weggegaan en heb op verschillende adressen gewoond met hen. Ik was doodop, niets interesseerde me meer. Mijn vriendin heeft Wendy gebeld en die heeft de kinderen opgehaald en ik ben vijf weken op de PAAZ (Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis) geweest. De kinderen waren toen op vrijwillige basis bij Wendy en Paul. Mijn vriendin waarschuwde me dat Wendy toen al bezig was om de voogdij over de kinderen te krijgen.

Na mijn verblijf op de PAAZ ben ik bij een vriendin ingetrokken en had ik een relatie met een getrouwde man. Die relatie heeft maar kort geduurd. In die periode was Lisa jarig en ik ging naar haar toe. Iedereen feliciteerde Wendy met de verjaardag van Lisa en niet mij, terwijl ik haar moeder ben. Dat heeft me de das omgedaan. Ik zat toen in een hotel en daar heb ik alle pillen ingenomen die ik had. Achteraf ben ik blij dat mijn poging om uit het leven te stappen niet gelukt is, maar toen was het voor mij de enige uitweg.

Kinderkamer

Na vijf weken ziekenhuis moest ik het allemaal maar weer alleen uitzoeken. Ik kocht een huisje waar heel veel aan opgeknapt moest worden, maar ik kreeg hulp van mijn twee ex’en en mijn nieuwe vriend Rens. Ik ben er niet gaan wonen, want ik trok bij Rens in. Ik richtte een kinderkamer in. Er kwam een onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming. Die gesprekken liepen goed, die onderzoeker begreep me. Ik begreep er niets van dat de Raad toch het advies gaf de voogdij aan Bureau Jeugdzorg over te doen.
De rechter vroeg zelfs nog: “Hoe komt u aan de conclusie dat moeder niet stabiel genoeg is?” Daar werd niets mee gedaan. Ik heb de uitspraak naast me neergelegd. Ik lees niets meer van wat er binnenkomt van Bureau Jeugdzorg. Ik laat alles aan mijn vriendin Ineke lezen. Als het belangrijk is, bespreekt zij het wel met me.

Zorgteam

Zij gaat ook altijd mee naar het zorgteam. Rens gaat daar niet meer mee naar toe, hij kan zijn mond niet houden. Door Ineke voel ik mij daar zekerder. Zij heeft me overal doorheen gesleept. Dat zorgteam komt nu ook nog maar twee keer per jaar bij elkaar. In het zorgteam zitten Bureau Jeugdzorg, pleegzorg, Wendy en Paul, iemand van Kind aan Huis (gezinsbegeleiding door vrijwilligers – red.), Ineke en ik. Iedereen die ik spreek uit dat gezelschap begrijpt me, maar niemand doet er iets mee. Niemand kan mij uitleggen waarom ik niet zelf voor de kinderen kan zorgen. Ik weet zeker dat ik het wel zou kunnen. Het zou niet gemakkelijk zijn, maar ik heb van Kind aan Huis veel geleerd. Met begeleiding zou ik het prima kunnen. Als de kinderen bij mij zouden wonen, zou ik wel structuur aanbrengen. Ik zou er zelfs wel voor willen verhuizen als dat nodig zou zijn. Als ik eens een slechte dag heb, kan ik daarmee omgaan. De kinderen zouden daar geen last van hebben.

Door één deur

De voogdij ligt dus nu bij Bureau Jeugdzorg en over een jaar bij Wendy en Paul, dat weet ik zeker. Ik heb me erbij neergelegd in verband met mijn gezondheid, want ik kan niet tegen die strijd. Ik ben eigenlijk heel boos op Wendy en dat heb ik haar in een brief duidelijk gemaakt. Zij had mij moeten steunen in het zelf opvoeden van mijn kinderen, maar ze heeft me juist onzeker gemaakt. Ik heb me al die jaren heel netjes gedragen en rustig afgewacht of de kinderen thuis zouden komen en nu hoor ik: “Ja, ze wonen daar nu al zo lang, nu kun je hen niet meer weghalen.” Als de kinderen achttien jaar zijn, zullen we wel zien wat er gebeurt. Ik ben benieuwd of ik dan nog door één deur kan met mijn zus. Rens staat er heel anders in. Hij heeft er zo’n moeite mee dat het zo gelopen is. De verhouding tussen hem en Wendy is heel slecht, maar we bewaren de lieve vrede omwille van de kinderen.

Zussenband

Dat ik toch een moeder-kind-contact heb met Lisa en Jelle komt door Wendy. Ze heeft de kinderen geweldig opgevangen toen het zo slecht met mij ging. Het was fantastisch dat ze niet naar een wildvreemd pleeg­gezin hoefden. Ze kenden Paul en Wendy heel goed en waren dol op hen. Wendy heeft meteen gezegd dat zij Wendy bleef en ik mamma. Daardoor kunnen Jelle en ik ook kleine geheimpjes hebben en vindt Lisa het heerlijk om allerlei dingen samen met mij te doen. Het is voor de kinderen in een netwerkgezin veel gemakkelijker, maar het is voor de ouders en pleegouders veel moeilijker. Wendy en ik hadden vroeger een heel goede band. Wij hebben zelf ook samen in een netwerkpleeggezin gewoond. Nu hebben we zoveel ruzie gehad. Als we nu samen iets gaan doen, voelt het anders dan vroeger.

Verdieping

Hulpverleners en pleegouders moeten zich verdiepen in de problematiek. Pleegzorg of Bureau Jeugdzorg zou cursussen moeten geven over psychiatrische problemen. Het is heel complex. Ik heb een persoonlijkheidsstoornis met trekjes van borderline, wie weet wat dat inhoudt? Er moet meer voor de ouders worden gedaan. Bied hen bij de bezoekregeling al ondersteuning, niet pas als de kinderen weer thuis komen wonen, dan ben je te laat. Mijn kinderen zitten super bij Wendy en Paul. In hun ogen doen ze het hartstikke goed en daar ben ik hen dankbaar voor, maar ik wil het zo graag zelf doen. Wendy heeft haar hele leven moeten omgooien, maar ik ook.


Tags: , ,