Wat loyaliteit kan doen

Een opmerking over ouders of familie kan voor een pleegkind heel anders aankomen dan bedoeld. Natuurlijk weet een kind meestal wel of het al of niet iets kan verwachten van de ouder(s), het benoemen is echter een heel ander verhaal. Een aantal ervaringen van pleegkinderen en pleegouders leest u hier.

Henriëtte groeide op bij familie: “Vanaf jonge leeftijd woonde ik in een pleeggezin. Het was er vertrouwd, want het was familie. Met mijn vader had ik regel­matig contact. Met mijn moeder niet. Zij was wel nadrukkelijk aanwezig in mijn leven. Ik ging me afvragen wie mijn moeder was, hoe ze er uit zou zien en waarom ze ons in de steek liet. Mijn familie gaf uitleg en bleef vrij neutraal. Ik groeide eigenlijk heel gewoon op. Als jong-volwassene ben ik op zoek gegaan naar mijn moeder en is het contact hersteld. Mijn pleegouders vonden het heel begrijpelijk dat ik contact wilde met mijn moeder en steunden me. Dat was belangrijk voor mij. Een aantal jaren later, ik was al getrouwd, waren zowel mijn pleegouders als mijn moeder op mijn verjaardag geweest. Ik bracht mijn pleegmoeder met de auto naar huis. We praatten samen wat na over de dag. Gevoelsmatig is zij mijn moeder, de belangrijkste in mijn leven. Zij zei toen dat ze mijn moeder toch niet zo’n aardige vrouw vond. Die opmerking maakte in één klap duidelijk wat loyaliteit is. Die opmerking deed zeer, ondanks dat ik met mijn moeder helemaal niet zo’n band heb als met mijn pleegmoeder. Toch wilde ik deze opmerking over mijn moeder niet horen.”

“Ik voel me verantwoordelijk”

Winfried is pleegvader: “Onze pleegzoon Sjors was stil na een bezoek aan zijn ouders. Hij wilde er niets over kwijt en dook die avond al vroeg zijn bed in. Wij hoorden Sjors boven nog lang rommelen voor het stil werd. Een paar dagen later vond ik een verfrommeld briefje. Voorzichtig begon ik te lezen. “Mijn zus en mijn moeder hadden weer eens ruzie. Mijn zus is begonnen, maar haar vriend had er ook mee te maken. Ik voel me verantwoordelijk. Ik voel dat ik een goede rol heb gespeeld. Ik hou van ze. Met de vriend van mijn zus ben ik helemaal klaar.”

Sandra is de pleegmoeder van Elien: “Vandaag was het bezoekdag. Elien vond het fijn om samen met mij naar haar ouders te gaan. Ze had er vooraf niet zo’n zin in. Haar ouders waren blij om haar te zien en hadden nieuwe kleren voor haar gekocht. Aan mij vroeg Elien: “Mama, moet ik ze aandoen?” Ik knikte en Elien ging de kleren passen. Ondertussen waren de gezichten van haar ouders helemaal veranderd. Toen Elien even later haar nieuwe outfit liet zien, bulderde haar vader: “Wie is jouw vader? Wie is jouw moeder?”

Angela is pleegmoeder van Sammie en Gitta: “Pannenkoeken is van beide kinderen het lievelingseten. Het leek me leuk om een keer poffertjes te bakken, dat is nog feestelijker. Ze vonden het allebei een geweldig idee en maakten er een strijd van wie het meest van poffertjes hield. Toen zei mijn man: ‘Ik hou het allermeest van poffertjes, want Angela bakt de lekkerste poffertjes van de wereld.’ Daar snapte Sammie helemaal niks van en boos riep hij dat hij liever pannenkoeken wilde eten. Verbaasd keken we naar zijn boze gezicht. Later bleek dat zijn moeder vroeger vaak poffertjes voor hem bakte en die waren in zijn herinnering toch echt de allerlekkerste van de hele wereld.”


Tags: , ,