Uitslag gedichtenwedstrijd ‘Vertrouwen’

En de winnaar is…

Meer dan 60 inzendingen zijn er binnengekomen op de gedichtenwedstrijd die Mobiel en de WAT?!-krant samen hebben uitgeschreven. Ongeveer tweederde van de inzendingen waren van jongeren; de rest van volwassenen, meest pleegmoeders. De jury bestond uit dichteres Tjitske Jansen, WAT?!-jongere Jonna Boerkamp, Mobiel-pleegouder Maud Verhoofstad en poëzieliefhebster Fiet van Beek. De jury heeft de ingezonden gedichten beoordeeld op originaliteit, creativiteit en taalgebruik. Ook heeft een rol gespeeld hoe aansprekend een gedicht was.

De jury vond de kwaliteit van de gedichten van de jongeren gemiddeld het beste. Dat had ondermeer te maken met het feit dat jongeren vaker vanuit eigen emoties en beelden schreven. De jongeren kozen minder vaak voor voorspelbare rijmwoorden op het woord vertrouwen. Veel pleegouders beschreven een verhaal met een happy end: kind met beschadigd vertrouwen; kind komt in pleeggezin; alles goed. De jongeren lieten meer invalshoeken zien. De jury was unaniem over wie in beide categorieën de beste was. Over wie nummer twee en drie werd, is gestemd.

Winnaar bij de volwassenen is Ineke Thierauf. Haar observaties en taalgebruik zijn beeldend en eenvoudig. Zij legt geen moraal of beschouwing in haar vers, maar laat de lezer zelf conclusies trekken. Mooi vindt de jury het dilemma van de weekendpleegmoeder en de tegenstelling die zit in de eerste drie coupletten en het laatste couplet; hetzelfde meisje maar verrassend anders.

Weekendpleegmoeder
(Ineke Thierauf)

Donkere zwarte ogen
Rebbelend mondje
Dansende benen
Vol vertrouwen
handje in mijn hand

Verdrietig starend
net geen tranen
Een klein stemmetje naast me
Ik mis mijn oma
Bij mijn moeder slapen
Waarom mag dat niet?

Duistere blik
Lijfje stijf
Stampende voetjes
Mag ik weer niet
met mijn zusje spelen
Waarom?

Leg dat maar eens uit

Triomfantelijk stralend
Rechtop voor haar grote broer
Hoog de klimzuil op
was lekker eng
Jij bent bang
Ik durf alles

Tweede prijs volwassenen: Christel Voorham

Vertrouwen
Je bent van ons en niet.
Je hebt je moeders ogen en ziet
de wereld angstig tegemoet.
Zo verloren,
dat mijn hart er pijn van doet.

De stormen razen om ons huis
maar vaak ook in je hoofd.
De regen striemt tegen de ruiten,
er is te vaak te veel beloofd.
De winter brengt een witte deken,
waaronder je je het liefst verschuilen wilt.
En als de vorst de kluiten breekt,
wordt het in je hoofd ook eindelijk stil…

Je bent van ons en niet.
Je hebt je moeders ogen en ziet
de wereld vol vertrouwen tegemoet.
Zo gelukkig,
dat mijn hart er pijn van doet.

Derde prijs volwassenen Marian Boes

Mama nummer vijf
Ik kijk je aan,
en zit ver bij je vandaan.
Lachen doe ik niet,
ook niet als ik een snoepje zie.
Mama nummer vijf,
ik denk niet dat ik blijf.

Je geeft mij eten,
maar ik wil niets van je weten.
Ook al val ik op de grond,
er komt geen geluid uit mijn mond.
Mama nummer vijf,
Ik denk niet dat ik blijf.

Zachtjes klinkt jouw stem,
lieve woordjes waaraan ik wen.
Eigenlijk is het best fijn
om bij jou te zijn.
Mama nummer vijf,
misschien dat ik blijf.

Wanneer mijn ogen vertellen over mijn verdriet,
ben jij het die het ziet.
Je kust me op mijn wang,
ik ben dan niet meer bang.
Mama nummer vijf,
IK BLIJF !

Winnaar bij de jongeren is Melissa van Wijhe (11). Zij schreef een gedicht waarin het woord vertrouwen niet voorkomt, maar waaruit vertrouwen spreekt op meerdere manieren. De jury vindt haar inzending en het beeld dat zij gebruikt origineel en haar taalgebruik direct.

Mijn kamer
Mijn kamer is groot
Mijn kamer is klein
Mijn kamer is fijn
Mijn kamer is rustig
een eiland daar kan ik altijd heen
er vaart geen boot
er gaat alleen een deur heen en weer
Mijn kamer is gelukkig niet ver weg
Mijn kamer is voor iedereen
niemand voelt zich daar eenzaam of alleen.

Tweede prijs jongeren: Anja Boersma (17)

Vertrouwen
Zo’n voogd, wat stelt dat nou voor?
Ze drinken koffie, kletsen wat, en gaan er weer vandoor.
Dan blijf je daar achter, met een leeg gevoel, is dit alles?
De warmte nog in de stoel.

Het gaat zo langzaam
En vertrouwen, wat is dat nou?
Zo’n voogd met tientallen cliënten,
Het is niet dat ik er een band mee opbouw.

Al dat geroddel,
Over mijn blonde hoofd.
Ze schudden elkaars hand,
En er wordt weer wat beloofd.

Onzekere tijd tegemoet gaan,
Wanneer komt er een eind aan dit bestaan?
Pas als je zelfstandig functioneert,
En alles hebt geleerd,
Kun je op eigen benen staan.

Maar ik wacht al zo lang.
En ik zal meer wachten,
Ben ik bang…
Zonder twijfel, zonder idee,
Waai ik met vele winden mee.

Derde prijs jongeren Iris Gehwald (14)

Gedicht over vertrouwen in mezelf
Ik kan niet rijmen.
Daarom ga ik peinzen,
wat ik schrijven zou.
Zou ik rijmen nou?


Tags: ,