Hulde …

Op 19 april 2008 vond de Overijsselse pleegzorgdag plaats. Een groots evenement voor 1300 pleegouders en (pleeg) kinderen. Ik bleek een van de drie pleegouders te zijn die werden gehuldigd omdat we meer dan 25 jaar pleegkinderen in huis hebben. Op de terugreis, met het bronzen beeldje, de bos bloemen en de oorkonde op de achterbank, denk ik terug aan de vele pleegkinderen, maar vooral aan onze eigen kinderen. Hoe was het voor hen?

Het eerste pleegkind was een meisje van zestien jaar. Onze dochters van drie en vier vonden het prima, maar wel vreemd: zo’n grote meid die het grootste gedeelte van de dag op de bank lag, met de rug naar hen toe. Ze zei niets en wilde nog minder. Vijf weken hebben we het met elkaar uitgehouden. Toen ze wegging gaf ze Ilse en Marloes één van de knuffels die ze bij zich had. Een maand later kwam ze onaangekondigd langs om haar knuffel op te eisen.

Vijf jaar later had Peter, onze zoon van toen vier jaar, zijn been gebroken en zat tot aan zijn heup in het gips. Bij het onderstoppen in bed, ontdekte ik dat de zak chocolaatjes die hij van de buurvrouw gekregen had, onder zijn kussen lag. Op mijn opmerking dat chocolaatjes onder een kussen smelten en op het kastje horen, antwoordde hij: “Als ik ze niet verstop, eet Kevin (pleegzoon vijftien jaar) er nog meer op.” Tineke (acht jaar) ging op zaterdagmorgen naar de sportkantine, een rijksdaalder mee.

Daar kon je toen een flesje fris en een bakje friet voor kopen. Elk kind van ons, onder de twaalf jaar kreeg dat toen, maar onze pleegzoon van negen jaar verscheen altijd in de kantine zonder geld. Intriest natuurlijk en meestal werd dit wel goedgemaakt door de andere ouders. De ouders die niet wisten dat hij zijn rijksdaalder in de plaatselijke supermarkt al had verzilverd voor twee zakken chips.

Samen

Gelukkig ook het eindeloos spelen boven op de grote overloop. Ieder­een deed mee, iedereen had een rol. Het vele voorlezen op de bank aan jongere pleegkinderen dan zijzelf. Samen ‘lelies knoppen’ als vakantie­baantje. Samen winkelen en samen zweten voor het examen. Samen mopperen op ‘die ouwelui’ waarvan je steeds te vroeg moet thuiskomen. Tot vervelens toe altijd maar weer zingen ‘s morgens als er iemand jarig was. Zelfs voor wie achttien werd. Onze pleegdochter van veertien jaar, die van haar moeder hoorde dat ze opnieuw zwanger was, rende huilend naar Marloes voor troost. De tranen om het afscheid van een pleegzus of -broer die je zo dierbaar was geworden.

En nu… onze vier kinderen zijn uit huis; ze zijn gelukkig en wonen zelfstandig met hun partners. Ook nu zijn er nog pleegkinderen bij ons, maar we worden ouder en als we er eens een weekendje tussenuit willen, zijn ze stand-by en regelen ze wie er komt oppassen in huis.

We hebben een rijk leven en onze huldiging: prima, maar… de echte hulde verdienen onze kinderen en daarmee de kinderen van alle pleegouders!


Tags: ,