Een moslimpleeggezin

Jasin en Iman komen uit Marokko en zijn moslim. Ze wonen al meer dan twintig jaar in Nederland en hebben hier pleegzorg leren kennen.

Wat is de samenstelling van jullie gezin?
“Ons gezin bestaat uit vader Jasin, moeder Iman, pleegzoon Moad van negen jaar, dochter Hiba van drie jaar en zoon Ajman van ruim een jaar. Over twee maanden wordt er weer een kindje geboren. Om het andere weekend zijn de drie dochters van Jasin er het weekend, een meisje van vijftien jaar en twee meisjes van tien jaar.”

Hoe kwamen jullie ertoe om pleegouders te worden?
“Ik woon sinds 1986 in Nederland. Ik gaf in die tijd Nederlandse les aan buitenlandse vrouwen en had nog geen kinderen. Ik vertelde op een keer aan een collega dat ik graag voor kinderen wilde zorgen. Zij vertelde mij over pleegzorg. Ik kende dat niet vanuit Marokko. Ik wilde er meer over weten en belde met de voorziening voor pleegzorg. Er kwam toen iemand over pleegzorg vertellen. Omdat ik vind dat ieder kind recht heeft op een goed en veilig leven zijn we pleegouders geworden voor Marokkaanse kinderen. Moad is gekomen toen hij zes jaar was. Zijn vader is Marokkaans, zijn moeder is een Nederlandse. Ik was verdrietig omdat zijn ouders niet zelf voor hem kunnen zorgen.”

Hoe reageerde jullie omgeving op het pleegouderschap?
“Onze Marokkaanse vrienden en kennissen waren verbaasd, want wij kennen in Marokko alleen adoptie, maar ik merkte dat ook veel Nederlandse mensen niets van pleegzorg weten. Onze ouders reageerden positief. Sommige mensen vonden het moeilijk voor ons, maar het komt van binnenuit, wij willen graag voor hem zorgen.”

Hoe ziet de begeleiding eruit en voorziet die in een behoefte?
“We hebben altijd een goed contact en vragen alles wat we willen weten. Er is wel een groot verschil tussen theorie en praktijk, we hebben veel niet gehoord in de cursus. Bijvoorbeeld over op vakantie gaan naar Marokko en een paspoort voor Moad, maar we komen er steeds wel weer uit. We hebben op vakantie altijd een briefje in het Arabisch bij ons voor als er zich problemen voordoen.”

Waar hebben jullie steun bij nodig, waar zijn jullie onzeker over?
“Het contact met zijn ouders is het moeilijkste. Zijn moeder scheert alle Marokkanen over één kam en heeft ons beschuldigd van kindermishandeling. Zijn vader zei dat we hem vergiftigd hadden toen hij waterpokken had. Moad wordt heel onrustig van contact met zijn ouders. De problemen die hij had met zindelijk worden, komen dan weer terug. Zijn ouders willen rechtstreeks contact met ons, maar dat moet via de voorziening gaan.”

Hoe ziet het contact met de ouders en de familieleden eruit?
“Vroeger moest Moad een keer in de week met iedereen bellen. Dat was veel te veel, hij kreeg er problemen door. Daarna zag hij zijn vader eens in de zes weken en zijn moeder ook. Hij mocht soms ook een dag naar zijn tante, maar toen bleek dat zijn hele familie dan bij tante was. Op dit moment is alles gestopt, want Moad wordt er onrustig van. Toen hij jarig was, wist zijn vader niet hoe oud hij werd, hij kreeg ook geen cadeautje.”

Hoe gaan jullie eigen kinderen en Moad met elkaar om?
“Zij gaan heel goed met elkaar om. Hiba is dol op Moad, zij zijn broer en zus. Toen Ajman geboren was, was Moad zo blij dat hij ervan moest huilen. Hij vindt het heel spannend dat er nu weer een kleintje bij komt.”

Welke praktische problemen kom je tegen?
“Gelukkig hebben wij die helemaal niet.”

Zijn er momenten waarop je denkt: hier had ik nooit aan moeten beginnen?
“Nee, dat heb ik nooit gedacht. Ik had het veel eerder moeten doen. Met kinderen moet je nooit spijt hebben, kinderen maken je niet expres boos. Ze hebben recht op hulp en een goed leven.”

Beschrijf een ervaring die illustreert: daar doen wij het voor!
“Moad wilde graag besneden worden toen hij zeven jaar was. Bij ons gebeurt dat altijd voor het derde jaar. We hebben het laten doen in een privékliniek. Zijn familie kwam niet, maar onze vriendinnen en buurvrouwen wel en we hebben een mooi feest gevierd. Hij was zo blij! Hij geniet ook enorm van de vakantie in Marokko en voelt zich dan echt gelukkig.”


Tags: ,