Beste lezers

Trots op je pleegkind

In Beste Lezers leest u over het tentoonstellen van portretten van (pleeg)kinderen. Voor redacteur Judith Zijtregtop was het een dilemma om wel of niet haar pleegkinderen aan de buitenwereld te laten zien. Herkent u zo’n dilemma, wellicht in een heel andere situatie? Laat het ons weten, het adres vindt u in het colofon op pagina 27.
Gaat het bij weerbaarheid alleen om het erkennen en afbakenen van persoonlijke grenzen of gaat het veel verder? Gaat het bijvoorbeeld ook om het al of niet bewuste gedrag dat bij verstoorde hechting of een persoonlijkheidsstoornis hoort? Voor het artikel op pagina 5 beperkt de redactie zich tot het eerste, maar feit is wel dat een combinatie van een laag zelfbewustzijn met gedragsproblemen of een persoonlijkheidsstoornis voor sociale problemen kan zorgen.
De genoemde trainingen zijn voor die doelgroep vaak niet toereikend, daar is veelal therapie of een aangepaste training noodzakelijk.

Het thema in de volgende Mobiel gaat over netwerkpleegzorg. Netwerkpleegouders zijn niet zo zichtbaar voor de buitenwereld als bestandspleegouders. Er wordt minder bewust voor het pleegouderschap gekozen; de meeste mensen rollen er zomaar in. Ook bij de instellingen wordt niet altijd meteen gehandeld: soms volgen pleegouders een ‘voorbereidende’ training terwijl ze al maanden pleegouder zijn. Soms komen netwerkpleegouders er pas na jaren achter dat er een tijdschrift als Mobiel bestaat…

Tentoonstellen van portretten

door: Judith Zijtregtop

In het centrum van de stad was vorige maand een bijzondere tentoonstelling. Kunstenaars uit de omgeving, amateur en professioneel, exposeerden met portretten van hun kinderen en kleinkinderen. Ook ik had een uitnodiging gekregen om mee te doen. Graag nam ik deze uitnodiging aan.

Ik had mijn kinderen en pleegkinderen al een keer geschilderd en dit keer besloot ik het anders te doen. In de avonduren zat ik vele uren aan hun beeltenis te borduren. Het ene na het andere gezicht kwam steek voor steek tevoorschijn. Regelmatig wilden ze zien hoe ver ik al was. Stuk voor stuk waren ze trots op hun eigen portret en allemaal wilden ze dat hun portret op de tentoonstelling te zien was.

Na lang wikken en wegen besloot ik om de portretten van mijn pleegkinderen niet te exposeren. Zij zijn blij met hun portret. Zouden hun ouders ook zo blij zijn? Zouden zij het wel goed vinden dat ik een portret van hun kinderen heb gemaakt? Het is mijn gevoel over hun kinderen dat ik laat zien in het portret. Mijn gevoel zal zeker niet hetzelfde zijn als het gevoel van hun ouders. Zij kijken vast anders tegen hun kinderen aan dan ik. Wie weet vinden zij dat ik hun kinderen niet mooi genoeg heb verbeeld. Zou toestemming vragen aan hun ouders niet heel veel emoties losmaken? Zou dat niet zoveel energie kosten dat ik er maar beter thuis naar kan blijven kijken?

De tentoonstelling was heel leuk. Wel vijftig verschillende kinderen in diverse leeftijden werden op vijftig verschillende manieren uitgebeeld. Trots kwamen mijn kinderen vertellen dat ze naar hun eigen portret waren gaan kijken. Mijn pleegkinderen niet. Zij konden hun portret elke dag thuis zien.

Nu staan de geëxposeerde portretten weer naast de andere te pronken in ons huis, allemaal gebroederlijk naast elkaar. Elke keer als ik er naar kijk, krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Ik ben blij met al mijn kinderen, ik wilde ze graag allemaal aan anderen laten zien.

 

De overige artikelen kunt u pas on line lezen als het volgende nummer is verschenen.


Tags: ,