Vrouwentaal

Bram is ambulant begeleider bij een instelling voor pleegzorg. Hier begeleidt hij ouders en pleegouders. Voor Mobiel doet Bram verslag van zijn ervaringen in de pleegzorg.

De pleegmoeder van Hannes is het zat. Niet dat Hannes nou vervelend doet of een grote mond geeft, maar hij doet ook niet echt mee in het gezin. Daar waar haar dochters de handen uit de mouwen steken, loopt Hannes er de kantjes van af. Als je wat vraagt, is het altijd te veel en als je aanhoudt, volgt er commentaar.

Op grond van enkel verhalen is het lastig adviseren. Dus kom ik een keertje mee-eten. De sfeer aan tafel is goed. Pleegmoeder José en haar twee meiden hebben vriendelijke omgangsvormen. “Je mag de pannen even gaan halen.” “Zou jij de tafel even willen afruimen?” Vriendelijk en subtiel. Vrouwelijk zou je kunnen zeggen. Alleen is Hannes geen meisje, Hannes is een jongen. Dus als je tegen Hannes zegt: “Zou jij de tafel willen dekken”, zegt hij heel eerlijk: “Nee”, want hij wil dat niet. Jongens zijn veel directer dan meisjes. Mijn advies is dan ook om hem korter en duidelijker instructies te geven.

Enkele weken later ben ik er weer. Het gaat beter en dat is prettig om te horen. Dit keer eet ik niet mee, maar het is wel bijna etenstijd. “Hannes, jij dekt de tafel”, is nu de boodschap. “Mag het straks”, probeert Hannes nog. “Nee nu.” Even later staat hij (vals) zingend met een i-pod op zijn oren de tafel te dekken. “Eet je mee?”, informeert Hannes een beetje te luid. “Nee hoor,” schud ik met mijn hoofd, dat is niet nodig deze keer.


Tags: ,