Een weekendpleeggezin

Auteur: Ina Scholma  

Francine is een hoogopgeleide, werkende vrouw van 41 jaar en woont in Amsterdam. Ze is geen carrièrevrouw; ze wil graag tijd overhouden voor leuke en nuttige zaken en haar werk moet maatschappelijk relevant zijn. In haar vrije tijd leest ze, gaat sporten of wandelen en ze brengt graag een bezoek aan tentoonstellingen of musea.

Wat is de samenstelling van je gezin?
“Ik heb geen partner en ben daar ook niet naar op zoek. Regelmatig is mij gevraagd of ik geen kinderen zou willen, maar daar ben ik ook niet naar op zoek. Ik geniet van het contact met kinderen van vrienden en familie, maar ik heb daardoor niet de behoefte gekregen om zelf een kind te willen.”

Hoe kwam je erbij om pleegouder te worden?
“Regelmatig was er nieuws over kinderen met moeilijk gedrag, voor wie geen plaats was in een voorziening en die daardoor in een jeugdgevangenis terecht kwamen. Voor mij was dit de reden om me in pleegzorg te verdiepen. Ik vroeg me af of ik als alleenstaande, werkende vrouw een rol in de pleegzorg zou kunnen krijgen. Toen ik me aanmeldde, werd ik met open armen ontvangen. Ik heb de STAP-cursus gevolgd en stond daarna op de wachtlijst. Ik vroeg me af waarom het zo lang duurde, dus heb ik regelmatig contact opgenomen om te vragen wanneer het zover zou zijn. We lezen toch niet voor niets over de grote behoefte aan pleegouders? Uiteindelijk was er nog net geen jaar om, toen het Ghanese meisje Yoni van vijf jaar één keer per maand een weekend bij mij kwam logeren.”

Hoe reageerde jouw omgeving op het pleegouderschap?
“Mijn familie en vriendenkring waren positief over mijn stap. Ik kreeg spullen aangeboden en ik kreeg allerlei suggesties en opvoedingstips. Ik vind het heel leuk om te merken hoe mijn stap ook anderen aan het denken zet over pleegzorg, het heeft een soort sneeuwbaleffect.”

Hoe ziet de begeleiding eruit en voorziet die in de behoefte?
“De begeleiding is vrij intensief. De moeder van Yoni heeft nog een jonger zoontje, dat ook naar een weekend­pleeggezin gaat. Zowel moeder, als beide weekendpleeggezinnen worden begeleid. Ik ben erg tevreden met mijn begeleider, het is een goede match. Na elk weekend praten we bij.”

Waar heb je steun bij nodig, waar ben je onzeker over?
“Ik ben geen ervaringsdeskundige, daardoor vraag ik me regelmatig af welk gedrag normaal is voor een meisje van vijf jaar. Dat bespreek ik dan met mijn begeleider. Het valt me op dat Yoni wat dwars kan zijn als haar moeder en ik samen zijn. Ik begrijp dat wel, ik wil Yoni ook het gevoel geven dat deze weekenden er speciaal voor haar zijn.”

Hoe ziet het contact met de ouders en de familieleden eruit?
“Elk weekend dat Yoni komt, zien haar moeder en ik elkaar op een afgesproken plaats en draagt de één Yoni over aan de ander. Moeder is coöperatief en de Ghanese cultuur vind ik een prettige cultuur. Ik ben ook wel eens bij Yoni thuis op een verjaardagsvisite geweest. Er waren ook andere familieleden aanwezig en ik voelde me daar geaccepteerd.”

Welke praktische problemen kom je tegen?
“Toen duidelijk werd dat Yoni eens per maand een weekend zou komen, moesten er natuurlijk wat praktische zaken geregeld worden. Een luxe luchtbed en een eigen hoekje in de slaapkamer waren zo gerealiseerd. Vrienden en kennissen zorgden voor speelgoed en een fietsstoeltje en de pret kon beginnen. We gaan altijd naar de speel-o-theek, we hebben al eens pannenkoeken gebakken en we gaan regelmatig naar de speeltuin en de kinderboerderij. Heerlijk voor Yoni, want bij haar moeder is ze veel binnen.”

Zijn er momenten waarop je denkt: hier had ik nooit aan moeten beginnen?
“Ik ben Yoni een keer heel kort kwijt geweest in de speeltuin. Toen kwam wel even sterk het bewustzijn boven van de verantwoordelijkheid voor het kind van een ander, dat heel erg groot is en blijft. Ik ga er nu voor zorgen dat Yoni altijd een briefje bij zich heeft met mijn telefoonnummer en dat ze ook begrijpt waar dat voor dient.”

Beschrijf een ervaring die illustreert: hier doe ik het voor!
“Yoni is heel open en praat veel, ze pakt spontaan mijn hand. Ze voelt zich kennelijk veilig bij mij. Dat geeft mij een moedergevoel. Ook maakt het me gelukkig als ik zie hoe blij Yoni en haar moeder zijn als ze elkaar na het weekend weer zien.”


Tags: ,