Een puberpleeggezin

Loes is al zeventien jaar pleegmoeder. Haar eerste man overleed plotseling toen het ene pleegkind bijna vier jaar was en het andere dertien maanden. Ze is heel goed begeleid en de kinderen bleven bij haar. Na een paar jaar leerde ze Marco kennen en met hem is ze opnieuw getrouwd. Marco werd daarmee pleegvader en samen kregen ze ook nog een zoon.

Wat is de samenstelling van jullie gezin?

Ons gezin bestaat uit Marco en Loes, pleegzoon Rik van 17 jaar en pleegdochter Diana van 15 jaar en zoon Joris van 11 jaar.

Hoe kwamen jullie ertoe om pleegouders te worden?

Mijn eerste man is zelf pleegkind geweest. Voor ons stond al vroeg vast dat wij zelf ook pleegzorg zouden gaan doen. Al snel nadat we getrouwd waren, bleek dat we zelf geen kinderen konden krijgen, dus toen zijn we meteen aan pleegzorg begonnen. Als eerste pleegkind kwam Rik, hij was acht maanden. Later kwam Diana, zij was vier maanden.

Hoe reageerde jullie omgeving op het pleegouderschap?

Fantastisch! In de buurt waar wij woonden, was het traditie dat de buren je hele huis versierden als je een baby kreeg. Ze deden dat ook toen Rik en Diana bij ons kwamen wonen. Er waren ook mensen die wat reserves hadden, maar na onze uitleg snapten ze het wel en werden ze ook enthousiast.

Hoe ziet de begeleiding eruit en voorziet die in de behoefte?

Er was nooit iets aan de hand met Rik of Diana, dus die begeleiding was altijd goed. Diana heeft het nu als puber echter heel erg moeilijk en er moet voor haar meer begeleiding komen. Ze moet de steun krijgen die ze nodig heeft, want anders ben ik bang dat ze afdwaalt. De pleegzorgwerker ziet dat gelukkig ook en is op zoek naar gepaste hulp voor haar. Ook de voogd is er mee bezig, ze hebben beiden contact met haar mentor op school.

Waar hebben jullie steun bij nodig, waar zijn jullie onzeker over?

We zijn onzeker over Diana. Met Rik is de hele puberteit een fluitje van een cent geweest, maar Diana heeft heel veel last van haar verleden. Ze voelt zich afgewezen en wordt daar erg neerslachtig van, met alle gevolgen van dien.

Hoe ziet het contact met de ouders en de familieleden eruit?

De kinderen hebben allebei nauwelijks tot geen contact met hun ouders. Diana heeft haar moeder een paar keer ontmoet, maar moeder neemt nooit het initiatief tot contact. Rik heeft zijn ouders nog nooit gezien. Hij heeft wel onlangs kennis gemaakt met zijn broertje van vier jaar. Hij vindt dat wel erg leuk, vooral omdat het jongetje heel veel op hem lijkt.

Hoe gaat jullie zoon met de pleegkinderen om?

Rik en Diana zijn voor Joris een gewone grote broer en zus. Hij is dol op hen en zij op hem. Rik is tegenwoordig wel eens een weekend naar zijn vriendin en dan mist Joris hem erg. Joris heeft ons gezin compleet gemaakt.

Welke praktische problemen kom je tegen?

’t Is eigenlijk geen probleem, maar ergernis: aan instanties uitleggen hoe het zit. Het gemeentehuis is bijvoorbeeld zo ontzettend bureaucratisch. Op school kun je ieder jaar aan een andere mentor vertellen wat pleegzorg is. Ik snap niet dat mentoren zo’n situatie niet even aan elkaar doorgeven. Pubers hebben er zo’n hekel aan om steeds weer hetzelfde uit te moeten leggen. Het is voorgekomen dat Marco en ik ons op een ouderavond voorstelden en dat de leraar ons meteen daarop aansprak met meneer en mevrouw met de achternaam van Rik.

Zijn er momenten waarop je denkt: hier had ik nooit aan moeten beginnen?

Wat een gewetensvraag. Nee, eigenlijk niet, maar natuurlijk heb ik er, net als iedere andere ouder, wel eens de zakken van vol. Het is niet leuk zoals Diana zich nu gedraagt, maar ik heb met haar te doen.

Beschrijf een ervaring die illustreert: daar doen wij het voor!

Ja, de ervaring met Rik. Als ik nu zie hoe lekker hij in zijn vel zit. Hij heeft het zo naar zijn zin. Lekker bezig met mbo-installatietechniek. Geen drank, drugs of wapens. Dan denk ik: hoe anders had het kunnen gaan met hem. Ik hoop dat Diana ook op zo’n punt komt. Ik hoop dat ze het verleden een plekje kan geven, naar de toekomst gaat kijken en zo ook een gelukkig mens kan worden.


Tags: ,