Wel of niet hechten, een dilemma?

Auteurs: Ina Scholma en Jolanda Stellingwerff  

Het thema van Mobiel 2 gaat over hechting. De redactie krijgt met grote regelmaat artikelen, ervaringen en informatie toegestuurd van lezers over dit onderwerp. Al die reacties hebben we opgespaard ter inspiratie voor een thema. Tel daarbij op alle scripties, boeken en proefschriften die met grote regelmaat verschijnen en de studiedagen en lezingen die worden georganiseerd. U begrijpt dat dit onderwerp niet alleen een thema, maar wel twee nummers van Mobiel kan vullen. In het volgende nummer leest u onze selectie.

Veel pleegouders herkennen kenmerken van een verstoorde hechting bij hun pleegkinderen. Gelukkig zijn er ook veel pleegouders die kunnen beamen dat hun pleegkind wel goed gehecht is. Opvallend is dat er vaak vooral naar de kinderen wordt gekeken. Hoe zit het eigenlijk met uw vermogen tot hechten? Heeft u wel eens meegemaakt dat u zich makkelijker hecht aan het ene kind dan aan het andere? Als voorproefje op het thema leest u hieronder de ervaring van pleegmoeder Shanna.

Angst voor onvoldoende hechting

“Als ik met mensen over pleegzorg praat, zeggen de meesten dat ze er niet aan willen beginnen. Ze zeggen dat ze bang zijn zich teveel aan het kind te zullen hechten. Ze vrezen het kind niet te kunnen missen wanneer het moment van afscheid toch aanbreekt.

Ikzelf heb lang gewacht voor ik aan pleegkinderen begon, uit angst me niet voldoende te kunnen hechten. Ik dacht dat mijn gevoel voor ‘andermans’ kinderen het niet zou halen bij wat ik voor mijn eigen kinderen voel. Voor het grootste deel ben ik afgestapt van het idee dat ik van een pleegkind evenveel moet houden als van mijn eigen kind. Om aan dat overgebleven deel tegemoet te komen, hebben wij gekozen voor een klein kind (hechting gaat vast sneller) en voor kortdurende opvang (lukt het niet, dan is het maar van korte duur).

Snelheid van hechting wisselt

Aan de baby die bij ons kwam, hechtten wij ons zeer snel, dat hulpeloze riep alle beschermingsdrang in ons boven. Toen we hem weer moesten afstaan, kostte dat dus tranen. Bij het pleegkindje van ruim twee jaar bleek hechting niet direct gemakkelijk. Ook al was ze nog maar klein, door haar gedrag haalde ze vaak het bloed onder onze nagels vandaan. Medelijden met het kind, dat geheel buiten haar eigen wil en schuld om in deze situatie was terechtgekomen en verantwoordelijkheidsgevoel maakten dat ik me steeds weer voor haar inzette.

Je ziet vaak dat pleegouders (bijna) over hun grenzen gaan in wat ze voor hun pleegkind doen. Is dat omdat hechting tot stand is gekomen en er ouderliefde in het spel is? Of spelen medelijden en verantwoordelijkheidsgevoel dan nog steeds een rol? Is deze combinatie ook hechting te noemen? Ik constateerde dat ik meer aan ons pleegkind gehecht raakte, naarmate zij zich beter aanpaste aan ons gezin. Ik denk nog vaak met genegenheid aan haar terug.” <


Tags: ,