Lezers schrijven

De laatste twee Mobiels hadden als thema ‘Over de grens’. In het laatste nummer stond ook de aankondiging van dit puberthema met daarbij een oproep om te reageren. Er kwam een reactie van een lezeres die een brug slaat van het vorige thema naar dit thema en die leest u hier.

“Mijn man en ik lezen Mobiel altijd van A tot Z. Altijd is er wel een onderwerp waar wij over napraten. In de laatste Mobiel hadden wij heel veel herkenningspunten! Als pleegouders van onder andere een puberpleegdochter van vijftien waren de verhalen een feest van herkenning.

Onze pleegdochter werd bij ons geplaatst toen ze tien jaar was. Het eerste jaar van haar plaatsing was een tropenjaar voor ons hele gezin. Na dat jaar wist zij wat zij aan ons had en leerde zij de meeste fratsen redelijk af. Sinds een jaartje is het echter weer feest in huis. Wij hebben nooit geweten dat een mens zo humeurig kan zijn! Zij was jarenlang een stil, timide, angstig meisje, maar nu spat zij om het minste geringste uit haar vel, smijt haar spullen door het huis en levert commentaar op ieder onbenullig onderwerp. Ze maakt een enorme heisa om niks en mijn bloeddruk is gestegen tot onverantwoordelijke hoogten. Als ik nog loop na te beven van ingehouden woede, hoor ik haar boven tot mijn stomme verbazing luidkeels meezingen met de radio. Positief (pleeg)ouderschap maakt zij wel heel moeilijk!

Toe aan pubervakantie

Alles heeft kennelijk ergens liggen sudderen en barst nu los als een onweersbui van onvrede, boosheid en onredelijkheid. Zij mag de hele kerstvakantie bij haar oma logeren, want wij zijn keihard toe aan wat ‘pubervakantie’ voor onszelf. Ze verkondigt echter vrolijk op school dat zij NOOIT wat mag… Ik loop als pleegmoeder tegen mijn grenzen aan en zij dendert er zonder enige last meerdere malen per dag overheen. Het ergste vond ik nog dat ik op het matje werd geroepen bij haar schoolmentor. Hij vertelde dat onze pleegdochter bijna dagelijks haar beklag over ons doet bij hem en hij vroeg zich af of wij ons realiseerden ‘dat wij haar psychisch mishandelden’. Tja, daar zit je dan met je betrokkenheid bij jongeren, je zorgen voor het kind van een ander… Dat zijn ook de momenten dat wij elkaar aankijken en tegen elkaar zeggen: waarom wilden we dit ook alweer?

We moeten oppassen dat we onze emoties niet tegenover haar laten blijken, want dan gooit zij er nog een schepje bovenop. Maar ja, als je dan uiteindelijk samen naar haar kijkt, rest er niet veel meer dan een zwaar beschadigd, eenzaam meiske en een gewoon doorsneegezin, dat nog een poosje met elkaar verder moet en zo gaat het dan ook. Uiteindelijk leren wij er een hoop van. Vooral: rustig blijven, ons niets persoonlijk aantrekken, negeren, tot tien tellen, 110 keer opnieuw beginnen… Wellicht nuttig in de komende jaren met haar, maar ook met onze andere pleegdochter van elf en onze eigen dochters van tien en twaalf. Bovendien weten we met zijn allen zeker: ook zware onweersbuien drijven uiteindelijk over!

Ik hoor haar boven weer zingen, geloof ik.”


Tags: , ,