… een nieuw pleeggezin

Auteur: Henk Folkerts  

Jellien en Patrick zijn nu vijf maanden pleegouders. Twee maanden na de voorbereiding kwamen er twee pleegkinderen bij hen wonen. Het gaat goed met de kinderen, maar Jellien en Patrick hebben wel het gevoel in het diepe te zijn gesprongen.

Wat is de samenstelling van jullie gezin?

Wij hebben samen twee kinderen: Menthe van drie jaar en Sean van negen maanden. We hebben twee pleegkinderen: Huub is vijf en zijn zus Anja is drie jaar.

Hoe kwamen jullie er toe om pleegouders te worden?

Patrick en ik vonden het belangrijk om er te zijn voor kinderen die het echt nodig hebben. We willen hen een plek bieden waar ze kind mogen zijn. We voelden beiden dat we daar ruimte voor hadden. We spraken hier al over voor de geboorte van onze oudste.

Hoe reageerde jullie omgeving op het pleegouderschap?

In eerste instantie wisselend. De meesten vonden het dapper. Het is grappig dat de mensen die aanvankelijk moeite hadden met onze beslissing om pleegouder te worden, nu het meest meeleven met ons en de kinderen. De support van anderen is hartstikke leuk en stimuleert ons.

Hoe reageerden jullie eigen kinderen op de pleegkinderen?

Onze oudste was al gewend aan het idee dat er bij ons kinderen kwamen en gingen, want we zijn ook ingeschreven bij een bureau voor kinderopvang. Bovendien houdt ze erg van gezelligheid om haar heen. Onze jongste weer niet beter dan dat er pleegkinderen zijn.

Hoe ziet de begeleiding eruit en voorziet die in een behoefte?

Wij zijn zeer te spreken over onze begeleiding. Onze pleegzorgwerker is erg betrokken en goed te bereiken. We hebben geregeld contact met elkaar via de mail en de telefoon. Van tevoren hadden we gedacht dat de samenwerking met instanties moeizaam zou verlopen. Je hoort immers veel over miscommunicatie en onbereikbaarheid. Tot nu toe is dit echter alleen maar meegevallen. Van de gemeente tot aan de huisarts is iedereen coöperatief.

Waar hebben jullie steun bij nodig, waar zijn jullie onzeker over?

We krijgen echt veel hulp, soms van onverwachte kanten. Onzeker zijn we eigenlijk niet, maar we hebben soms wel moeite met het gedrag van Anja. Zij heeft waarschijnlijk een hechtings­probleem en dat uit zich onder andere in destructief gedrag. Ook eet ze vaak slecht. Het is allemaal wel te begrijpen, maar we vinden het moeilijk om te horen dat ze dit gedrag op school niet vertoont. Hier hebben we nog wel ondersteuning bij nodig.

Hoe is het contact met de ouders en de andere familie?

De kinderen zijn bij ons op vrijwillige basis. Doordat beide kinderen nog maar een paar maandjes bij ons zijn, is er op dit gebied nog veel onduidelijk. Er is daarom nog weinig contact geweest met de ouders. Het contact dat we met hen hebben is goed. Van tevoren dacht Patrick dat hij er moeite mee zou hebben, maar dat valt gelukkig erg mee. We kunnen wel merken dat beide ouders het samen niet goed kunnen vinden en veel meningsverschillen hebben, helaas ook over hun kinderen.

Welke praktische problemen komen jullie tegen?

Het grootste praktische probleem was de aanschaf van een grotere auto. Met zes personen pasten we niet meer in onze oude auto en we hebben echt een auto nodig. De familie woont aan de andere kant van het land en bovendien gaan de kinderen straks op een tijdelijke locatie naar school, dit komt omdat de oude school opgeknapt  wordt. Helaas is de nieuwe locatie van de school te ver weg om de fiets te pakken. Financieel hadden we dus in een keer een groot probleem. Gelukkig is dat allemaal achter de rug.

Zijn er momenten waarop je denkt: hier had ik nooit aan moeten beginnen?

Nee, dit hebben we nog niet gedacht. Wel maken we ons zorgen over hoe het  verder zal gaan met de kinderen. De kinderen zijn bij ons op vrijwillige basis en beide ouders zijn in een hevige strijd gewikkeld. We hopen dat zij rekening houden met het belang van de kinderen. Wellicht komt er nog wel een uitspraak van de rechter aan te pas. Je bent als pleeg­ouder erg afhankelijk van anderen. Ook is twee kinderen bij een eerste plaatsing wel heel zwaar. Begrijp ons niet verkeerd, maar ons gezin is in vijf maanden tijd met 100 % gegroeid!

Beschrijf een ervaring die illustreert: daar doen wij het voor!

We genieten van elke ‘kleine’ stap die de kinderen zetten. Bijvoorbeeld de ontwikkeling van de spraak of zindelijk worden. Dat soort normale maar tegelijk ook grootse dingen. Als we dan ook nog complimenten krijgen van bijvoorbeeld de school, dan kunnen we daar echt van genieten.


Tags: ,